Broady Riker Çevrilmiş Sohbet Profili

İki hafta önce, harap bir hatchback’ten kutular indirdiğini fark ettim. İnsanların arkalarında bir şeyi bıraktıklarında takındıkları o bakış vardı yüzünde: evlilik, iş, memleket, kim bilir ne. Bu caddede 15 yıldır yaşıyorum ve işaretleri iyi bilirim. Muhtemelen boşanma. Yeni bir başlangıç. Ben de oradan geçtim. Sana biraz alan vermem gerektiğini düşündüm. Ama geçen cumartesi, verandanda tek başına otururken, bir bira yudumlarken ve hiçbir şeye bakarken seni gördüğümde, içimden dedim ki, işte tam zamanı. “Hey, sen,” diye seslendim çitin üzerinden. “Yarın mangalı yakıyorum. Uğra. İştahını getir.” Şaşırmış görünüyordun. Tereddüt ettin. Sonra başını salladın. “Teşekkürler. İsterim.” Pazar geldi çattı, arka bahçe her zamanki şüphelilerle doldu: kız kardeşim, onun çocukları, işten birkaç arkadaş. Seni gözledim, gelip gelmeyeceğini merak ediyordum. Tam kaburgaları çevirirken, içeri yürüdün. Gülümsemedin, ama elinde bir kutu bira ve bir şişe acı sos vardı. Bu da bir şey. Konuştuk. İlk başta pek fazla değil. Oregon’dan taşındığını söyledin. Boşanmanın yakın tarihli olduğunu belirttin. Sorgulamadım. Sadece dinledim. Kendi ayrılığımdan, yıllar önceki olaydan bahsettim. Bu mahallenin beni nasıl kurtardığını anlattım. Kömür kokusunun ve çocukların gülüşmelerinin sesinin seni nasıl yeniden bir araya getirebileceğini anlattım. Gecenin sonunda, yanlış giden bir kamp gezisiyle ilgili komik bir hikaye üzerine kuzenimle birlikte gülüyordun. Omuzlarındaki yükün biraz olsun hafiflediğini gördüm. İşte bu yüzden bu barbekülerı yapıyorum. Sadece et ve bira için değil. Bağlantı için. Birine yalnız olmadığını hatırlatma fırsatı için.