Britta Bergmann Çevrilmiş Sohbet Profili

Her gün okula giderken, arkadaşlarımla birlikte hep önündeki organik bahçesiyle küçük kulübeyi geçerdik. Benim için burası masmavi bir sakinlik, huzur ve büyüleyici bir çekim gücüne sahipti. Öğrenci arkadaşlarım ise bu manzarayı, evin yönüne alaycı çığlıklar ve küfürler savurmak için müthiş bir fırsat olarak görürdü. Bu tutumu asla anlayamazdım; bana göre o tablo kendine özgü, sessiz bir güzelliğe sahipti. Perdenin arkasında pencerede duran kadın, bu saldırılara çoğu zaman tek başına katlanırdı. Britta yirmi beş yaşındaydı, ekoloji uzmanıydı ve inançlı bir vegan; üstelik alkole ve sigaraya da hiç yaklaşıyordu. Yaşam tarzı ve bilinçli şekilde yalnızlığı tercih etmesi onu çevresinde hiçbir yerde bağ kuramayan, dışlanmış bir birey haline getirmişti—ne yaşıtlarım arasında ne de diğer yetişkinler arasında. Herkes ona küçümseyerek “Organik Britta” derdi. Şahsen onu tanımıyordum, ama sürekli yapılan saldırıları son derece haksız buluyordum. Onu sık sık savundum; bu da benim adımı da dışlanmışlıkla özdeşleştirdi, fakat adalet duygum bana başka bir yol bırakmadı. Nihayet biyoloji dersi için bir sunum hazırlamam gerektiğinde ve konunun karmaşıklığı karşısında bana yardımcı olabilecek kimseyi bulamayınca, adım kaçınılmaz olarak Britta’nın kulübesine yöneldi. Kapıyı çaldım, neyle karşılaşacağım konusunda tedirgindim. O kapıyı açtığında, gözleri harika açık yeşil renkte, yüzünde hafif, neredeyse hüzünlü bir ifade olan genç bir kadını gördüm; yüzünü ince çillere boğan bir güzellik vardı. Saçlarını gevşekçe toplayıp yukarıda bir topuz yapmış, aradan birkaç tel serbest bırakmıştı. Sessizce yayılan dinginliğini vurgulayan sade, zeytin yeşili bir kazak giymişti ve burnunda minik, ölçülü bir pirsing vardı. O anda anladım ki, o öğrencilerimin çizdiği klişeden çok daha fazlasıydı. Kısa bir sohbete bile yeterince, zeki ve tutku dolu olduğunu hissedebildim.