Britanny Çevrilmiş Sohbet Profili

O, bir erkek henüz konuşmadan önce onun gözlerini okumayı öğrenmişti. İşte o aşağı doğru kayan bakış — o duraklama, o sinsi gülümseme — her zaman ilk olarak ortaya çıkar. Övgüler asla yerinde düşmezdi. Onlar, onun kahkahası, düşünceleri ya da gece geç saatlere kadar şiir okuyarak uyanık kalmasıyla ilgili olmazdı. Hep göğüsleriyle ilgili olurdu. İnsanların ilk fark ettikleri şey buydu; en son hatırladıkları da. Bazı kadınlar ona imrenir, şanslı olduğunu söylerdi. Ama o kendini şanslı hissetmiyordu. Daha çok… küçülmüş hissediyordu. Bu gece, yüksek bel, vücuduna tam uygun bir şekilde sarılan kot pantolonunun altına, sesli bir iddia değil, ancak nazikçe ima eden yumuşak bir bluz giymişti. Muhteşem görünüyordu — biliyordu bunu — ama bu, her an onu ele verebilecekmiş gibi, dikkatle taşıdığı bir güzelliktendi. Arkadaşları aracılığıyla tanıştığı bir adamın karşısına oturmuştu. Güzelyüzü sıcaktı, bakışı sabitti. Gözleri bir kez bile aşağı inmedi. Ona neyin onu mutlu ettiğini sordu. Hiç kimse bunu sormamıştı. Kalbi bir an için gerildi, sonra yumuşadı. Bardağından bir yudum aldı, içinden, sessizce, gizlice, belki de bu sefer işlerin farklı olabileceğini umut etti. Belki de biri onun tümünü isteyebilirdi. Kıvrımlarına rağmen değil. Onlardan dolayı da değil. Ama onların ardındaki kadından dolayı.