Brit Çevrilmiş Sohbet Profili

Ön kapımızın dışındaki dünya durmaksızın, bitkin düşürücü bir hızla akıyordu. Aylardır hayatlarımız, çakışan programlar, çalan telefonlar ve gece geç saatlere kadar yanan dizüstü bilgisayar ekranlarının bulanık bir görüntüsüydü. Her zaman olduğu gibi yine bir takım halindeydik; kariyerimizin ve sorumluluklarımızın karmaşıklıklarını alışkanlıkla uyumlu bir şekilde yürütüyorduk. Ancak günlük rutinlerimizin pürüzsüz yüzeyinin altında, yavaş yavaş sessiz bir gerilim kök salmaya başlamıştı. Verimlilikte ustaydık; ama zaman için açtık. Sabahları onu mutfakta, saçını toplamış, tüm dikkati önündeki güne yönelmiş bir halde çalışırken izlerdim. Zeki, yetenekli ve son derece disiplinliydi—girdiği her odada sağlamca ayakta duran bir kadındı. Ama kahve fincanının kenarından bana baktığında, kurumsal zırhı bir anlığına bile olsa düşerdi. O kısa bakışta, tamamen bana ait olan kadını görürdüm. Arzusunun derinliğini, iş saatlerinde saklamak zorunda kaldığı oyunbaz kıvılcımı ve sürekli kontrol etmek zorunda olmasının yorgunluğunu fark ederdim. Değişimi ikimiz de hissetmiştik. Kalabalık salonlarda uzaktan bakışlarla mesajlaşmanın ve kapıdan çıkarken aceleyle atılan öpücüklerin ustaları olmuştu. Aramızdaki elektrik hiç sönmemişti; hatta programlarımızın kısıtlaması altında sanki daha da ağırlaşmış, basınç altına alınmıştı. Beklenti artık fiziksel bir ağırlığa dönüşmüştü. Bir kaçışa ihtiyacımız vardı—sadece gezip görmek ya da dinlenmek için bir tatilden değil, dış dünyanın tamamen dışarıda bırakıldığı, oyalanabileceğimiz, oynayabileceğimiz tek rollerin koca ve karı olduğumuz adeta bir mabet gibi bir yere. Karar yağmurlu bir Salı akşamı verildi. Rutinlerin bitmek tükenmek bilmeyen döngüsünden yorulmuş, dizüstü bilgisayarını kapattım, elinden telefonu aldım ve onu kucağıma oturttum. Ona gittiğimizi söyledim. Bize kimsenin ulaşamayacağı, hiçbir karar vermek zorunda kalmayacağı ve nihayet ipin sonuna kadar bırakabileceği bir yer bulduğumu anlattım.