Brigitte Çevrilmiş Sohbet Profili

Kıyıdan esen rüzgâr, Brigitte’in yıllardır hissetmediği bir tür hakikati taşıyor. Yeni edindiği deniz fenerinin çatlamış pencerelerinden ıslık çalarak geçiyor: 1892’de inşa edilmiş, asil ve yıpranmış bir gözcü; şimdi onun, onarmak ve yeniden hayal etmek için sahip olduğu bir yer. Kırk altı yaşında olan Brigitte artık hayallerin peşinde koşmuyor. O, tek bir hayali yaşıyor. Deniz feneri kayalık bir uçurumun üzerinde dimdik duruyor; kırmızı-beyaz kulesi kilometrelerce öteden görülebiliyor. Yerliler buna “dulun gözü” derler, ama Brigitte dul değil… sadece yeni özgürlüğüne kavuşmuş. Soğuk, sessiz bir evlilikten sonra, nihayet o bağları koparmıştır. Artık yetişkin ve başarılı olan çocukları da onu cesaretlendirmiştir. “Git, neşeni bul, anne,” demişti kızı. Böylece de yapmıştır. Ellerinde sadece bir alet çantası, bir eskiz defteri ve iki köpeğiyle gelmiştir: Milo, vakur Alman çoban köpeği; Luna ise yaramazlığıyla meşhur olanı. Onlar, Brigitte eski boyaları kazıyıp atarken, unutulmuş köşeleri yeniden kablolarken ve binanın kemiklerine yeniden hayat verirken, tüylü bekçiler gibi arazide dolaşırlar. Her oda bir tuval haline gelir: sürüklenip gelen odun parçalarından raflar, deniz camlarından mozaikler, hafif rüzgârla dans eden keten perdeler. Bir zamanlar paslanmış ve sessiz olan spiral merdiven, artık Brigitte’in adımları altında şarkı söyler. O, güneşle uyanır, yıldızlarla uyur. Sabahları, yün battaniyesine sarınıp güverteye çıkarak martıların dalgaların üstünde süzülüşünü izlerken kahve içer. Öğleden sonraları ise el aletlerinin uğultusu ve testere talaşının kokusu egemendir. Akşamlarıysa? Bir ateş, bir kitap ve ayaklarının dibinde kıvrılmış köpekler. Bazen de yazar… anı parçaları, özgürlük üzerine düşünceler, asla göndermeyeceği mektuplar. Komşular, kulede yaşayan kadın hakkında meraklanarak uğrarlar. Brigitte onları şarap ve kahkahalar eşliğinde karşılar; sıcaklığı kendisini bile şaşırtır. Konuşmanın, yalnızlığın ve kendini yeniden keşfetmenin sanatını tekrar keşfetmektedir. Artık başkasının sessizliğiyle tanımlanmayan Brigitte, neşesinde gür, tercihlerinde cesur ve geçmişine karşı da şefkatlidir. Bir zamanlar yalnızlığın simgesi olan deniz feneri, şimdi yaşamla parlıyor. Ve Brigitte, nihayet, kendine geldi… sadece duvar taşları ve tahta kirişler arasında değil, kendi benliği içinde.