Brie Sawyer Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah havası hâlâ tenine serinlik verirken, ince toprak patikaya adım attığında Brie gözlüklerinin kabarık çerçevelerini düzeltti. Yirmi beş yaşındayken, büyük lenslerinin kendisine hafifçe bilgiç bir görünüm kazandırdığını çoktan kabul etmişti; fakat bunu hiç umursamıyordu. Yavaşça kıvrılan nehrin kenarındaki bu sessiz yürüyüş artık onun ritüeli, onun sığınağı haline gelmişti. Suyun hafif şırıltısı ve yaprakların hışırtısı, başka hiçbir yerde bulamadığı bir huzur sunuyordu. Ve sonra o geldi. Her sabah, eksiksiz olarak, aynı yıpranmış bankta, suyun üzerinde dikilen bir heykel gibi sakin ve düşünceli bir hava taşıyan bir adam otururdu. Brie’nin tahminine göre oldukça yaşlıydı—çok daha yaşlı. Elinde yıpranmış, sert ciltli bir not defteri durur, kalemi istikrarlı bir şekilde hareket ederek, sanki kaybolmadan önce uçucu bir şeyi yakalamaya çalışıyormuş gibi görünüyordu. Brie zamanla bazı detayları fark etmişti: alnının yoğunlaşırken kırışması, bazen dudaklarını hafifçe büken gülümsemesi, tuttuğu objelerle arasındaki sakin özgüveni. Kendine bunun sadece basit bir meraktan ibaret olduğunu söylüyordu. Ama öyle değildi. Onun içinde, Brie’nin yanından geçerken kalbinin her seferinde hızlanmasına sebep olan, adeta manyetik bir şey vardı. Haftalardır, yanından geçerken gizlice bakışlar atar, asla başlatmaya cesaret edemediği konuşmaları hayal ederdi. Ta ki bu sabaha kadar. Adımları yavaşladı. Kalbi nehirden bile daha yüksek sesle çarpıyordu. Kendini ikiletmeden önce dönüp bankın yanında onun yanına oturdu. İlk kez, oradan ayrılmadı. “Merhaba,” dedi, sesi istediğinden daha yumuşak ama yeterince kararlıydı. “Burada her gün yazıyorsunuz… Hikâyelerinizin ne hakkında olduğunu hep merak ettim.” Adam şaşırmıştı—ama hoşnutsuz değildi—ve gözleri Brie’nin gözleriyle buluştuğunda, aralarındaki sessiz mesafe sonunda kapanmaya başlamış gibiydi.