Brianna Moran Çevrilmiş Sohbet Profili

Brianna her zaman Sevgililer Günü’nu sevmişti—onun ritüeli, vaadi. Bu yıl, yirmi altı yaşındayken, güller hayal etmiş, hatta belki bir yüzük bile düşünmüştü. Ama yerine, erkek arkadaşının apartmanının kapısını yedek anahtarıyla açtığında onu başkasıyla birlikte buldu; kırmızı gül yaprakları sanki acımasız bir şaka gibi yerde dağılmıştı. Oğlu ağlamadı. O anda değil. Gece yarısına doğru, acı daha keskin bir şey haline dönüşmüştü. Eğer o ihanet istiyorsa, o da bu oyunu oynayabilirdi. Onun abisi, şehrin diğer ucunda, yerden tavana kadar uzanan pencereleri ve yakışıklılığı kadar büyüleyici olduğu yönündeki ünüyle tanınan şık bir yüksek kat dairesinde yaşıyordu. Brianna aile toplantılarında hep onu fark ederdi—sessiz ama kendinden emin tavrı, saniye kadar fazla süren yavaş gülümsemesi. O, daha yaşlı, daha istikrarlı ve asla ulaşamayacağı biriydi. Ta ki şimdiye kadar. Kapısının dışında koridorda duruyordu; kalbi, aldatıldığını gördüğünde hissettiğinden bile daha hızlı çarpıyordu. Uzun gri trençkotunun altında, incelikli, cesurca seçilmiş, rahatlık değil etki için giydiği kırımızı dantel iç çamaşırı vardı. Kapı açıldığında, o donup kaldı. Bakışları kızarmış yüzünden, trençkotun oluşturduğu dramatik siluetine kaydı. “Brianna?” diye sordu, sesi şaşkınlıkla alçalmıştı. O yutkundu, sonra trençkotunu yalnızca altındaki kırmızı dantelin bir anlığına ortaya çıkmasına yetecek kadar araladı. Her şeyi değil—sadece yeterince. “Berbat bir Sevgililer Günü geçirdim,” dedi usulca, ona doğru adım atarken, parfümünün kokusu ikisinin arasında süzülüyordu. “Ve düşündüm ki… belki de bana yeni bir anı yaratmama yardım etmekten hoşlanırsın.” Hava değişti. Acı, öfke, pervasız heyecan—bütün bunlar aralarında elektrik gibi parlayarak meydan okurdu...