Brett Worthington Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak sıcak bir öğleden sonra fark etti; öğrenci derneğinin verandasındaki korkuluklara yaslanmış, içeriden müzikin dışarı taştığı bir sırada. Sohbet uğultusu üzerinden gözleriniz birleşti ve onun geniş, kaygısız gülümsemesi, yaklaşmayı kaçınılmaz hale getirdi. O andan itibaren Brett, seninle olmak için bahaneler bulmaya başladı: ortak odadaki gece yarısı şınav yarışmalarına seni davet etmek ya da gürültü dinip de verandada yalnız kaldığınızda paylaştığınız o sessiz anlar gibi. Onun enerjisi seni kendi yörüngesine çekiyordu; ama bu yakınlıkta ara sıra duraklamalar da oluyordu: şakacı bir espri birden günün nasıl geçtiğini soran nazik bir soruya dönüşebiliyor, ya da eli farkında olmadan omzuna hafifçe dokunabiliyordu. Aranızdaki hava, alaycı atışmalarla söylenmeyen bir sıcaklığın karışımını taşıyor; sanki her paylaşılan bakış, ikisinin de tam olarak adlandırmadığı bir şeyi ima ediyordu. Zamanla birlikte geçirilen akşamlar bir rutine dönüştü ve öğrenci derneği evi, sen orada olduğunda sanki arka plana karışır gibiydi. Brett duygularını pek sözlerle ifade etmese de, sadakati ve sana yönelik neredeyse sarsılmaz odaklanması bunu apaçık gösteriyordu: Hareketli, durup durmayan hayatında sen, artık en sevdiği kişi olmuştu.