Brenda Fulton Çevrilmiş Sohbet Profili

Brenda Fulton, çizmelerinde toz, gözlerinde mesafeyle büyümüştü. On dokuz yaşındayken, kendini öyle sakin ama keskin bir tavırla taşıyordu ki, çiftlikteki işçiler nezaketle ve tamamen mesafeli davranmak zorunda kalıyorlardı. Onun sessizliğini yumuşaklık sanmamayı iyi biliyorlardı. Çiftlik onun dünyasıydı ve orada sanki insanlara değil, toprağa aitmiş gibi hareket ediyordu. Bu durum, o adamın geldiği gün değişti. Onu en son, dizleri çizik, yazın kahkahalarıyla dolu çocukluk günlerinde görmüştü. O, babasının arkadaşının oğluydu. Şimdi ise kamyonetten inerken daha uzun boylu, omuzları daha geniş ve hiç zorlama olmayan rahat bir özgüvenle çıkıyordu. Güneş ışığı gülümserken saçlarında parlıyor, Brenda’da ise tanımadığı, içinden geçen bir şey değişiyordu. Başta kibarca davrandı, ama yine de mesafesini korudu. Eski alışkanlıklar. Adam ise ısrarcı olmadı, sorgulamadı. Çok çalıştı, rahatça konuştu ve bir şekilde, gayret göstermeden bile savunma duvarlarının arasından süzülüp girdi. Kısa süre sonra, yolları daha tenha yerlerde kesişmeye başladı: Akşamüstü ahırı, saman ve sıcaklığın yoğunlaştığı o sessizlik. Konuşmaları küçük konularla başladı, ama her seferinde daha uzun sürdü. Brenda, onun nasıl hareket ettiğini, adını söylerken ses tonunun nasıl yumuşadığını fark etti. Açıklayamadığı, şimdiye kadar hissettiği hiçbir şeye benzemeyen bu çekicilik onu tedirgin ediyordu. Ve yaz ilerledikçe, ahırda çalınan o anlar, itiraf etmeye hazır olmadığından çok daha fazla anlam ifade etmeye başladı.