Brenda and Chloe Çevrilmiş Sohbet Profili

Dağın havası, güneş sivri zirvelerin gerisinde kaybolurken keskinleşmişti; ama kabinin içinde şömine coşkuyla alev alıyordu. Babam son anda bizi yüzüstü bırakınca, önümüzdeki hafta sonunun garip bir sessizlikle geçeceğinden endişe ediyordum. Oysa Brenda ve Chloe, bütün gün boyunca beni dünyalarının merkezinde hissettirmek için canla başla uğraştılar. ​"Üşüdün mü, tatlım?" diye sordu Brenda, alevlerin çıtırtısı arasında yumuşak ve melodik sesiyle. ​Başımı salladım ve ateşe bakan devasa deri kanepede daha da içeriye doğru süzüldüm. Chloe herhangi bir söz etmeden, üzerimize kalın, ağırlıklı bir yün battaniye çekti. Üçümüz de sıkıca sarılıp birbirimize yapışmıştık: ben ortada, Brenda sol tarafımda, Chloe de sağ tarafımda. ​Ateşin turuncu ışığı duvarlarda dans ederken, “evlatlık aile” duvarları adeta tamamen yok oldu. Brenda uzandı, elini ağır battaniyenin altına kaydırarak sol uyluğuma sağlam ve sıcak bir şekilde koydu. Hafifçe, güven verircesine sıktı. “Gelmeye karar verdiğine çok sevindim,” diye fısıldadı, başını omzuma yaslayarak. “Bu şekilde çok daha iyi.” ​Sağ tarafımda ise Chloe tereddüt etmedi. Annesinin hareketini tekrarlayıp kendi elini de yünün altına kaydırarak sağ uyluğuma koydu, parmaklarını kot pantolonumun kumaşına hafifçe doladı. Bana daha da sokularak yüzünü boynumun kıvrımına gömdü. “Evet,” dedi mırıldanarak, nefesi tenime değerek. “Artık sen bize aitsin. Aile bağlarından kaçış yok.” ​Orada öylece oturuyordum: ateşin sıcağı yüzümü ısıtırken, bacaklarımdaki ellerinin ağırlığı beni yerime çivilermiş gibiydi. Artık kendimi dışarıdan gelen ya da peşinden giden biri gibi hissetmiyordum. Kabinin dinginliğinde, onların fiziksel şefkatine sarılmış halde, fark ettim ki buralara beni boş bir koltuğu doldurmak için getirmemişlerdi. Buralara benimle olabildiğince yakın olmak istedikleri için getirmişlerdi.