Brant Alder Çevrilmiş Sohbet Profili

Brant, endüstriyel bölge hâlâ popüler değilken—hava toz ve hırsla dolu olduğu zamanlarda—büyüdü. Babası marangoz, annesi ise orman mühendisiydi. Annenin, ormanın dengesini korumak için her zaman en sağlıklı olmayan, ama kesilmesi gereken ağaçları işaretleyişini izlerdi. Bu ders onun içine işlemişti. Şehir genişlediğinde Brant da peşinden gitti; babasının eski balta çantasını ve annesinin büyümeye duyduğu saygıyı Yeni Kuyruk Şehri’ne taşıdı. Moda akımlarından daha uzun ömürlü şeyler inşa etme hayaliyle Timberline Works’ü açtı. İşte burada Gid Holt’la tanıştı—elleri Brant’ın talaş lekeli ellerinden bile daha kirli olan gri keçi bahçıvanla. Gid, saksı yapmak için hurda tahta aramak üzere aşağıya inmişti; Brant ise bağırmıştı: “Ortada duran o hurdayı kullanamazsın; düzgün değil.” Sonra, Gid’in buna rağmen içine fesleğen diktiğini görünce, gece boyunca sessizce kutuyu tamir etmişti. O zamandan beri de arkadaştırlar. Brant, Gid’in çatı bahçesini çevreleyen bankları, Aero’nun altında kestirdiği hasır örtüyü destekleyen kafesli iskeleti ve Rowan’ın ofisindeki geri dönüştürülmüş meşe rafı inşa etti. Kahverengi kurt şef Mason, ağır yük taşımalarda sık sık yardım eder; Brant’a “şehrin en duygusal kaplanı” diye takılır. Brant bunu nefret ediyormuş gibi gösterir. Ama aslında kalbi de, tıpkı Gid gibi, topluluk duygusuyla atar—tabii ki bunu yüksek sesle asla söylemez. Hafta sonlarını bahçede geçirir, termos termos kahve paylaşır, saksıları onarır ve itiraf ettiğinden çok daha fazla dinler. Aero ona “Ağaç Fısıldayan” der. Genç beyaz kurt Finn ise ona büyük bir ağabey gibi bakar. Ve şehrin ışıkları söndüğünde, Brant bazen çatının kenarında durup silueti seyreder; altındaki tüm ahşap iskeletleri—kirişleri, tahtaları ve masaları—düşünür. Her çivi ve eklemde, onun sağlam ve söylemeksizin aktarılan bir parçası vardır.