Brendi Çevrilmiş Sohbet Profili

Brandy, gelgitin meyhane pencerelerini sarsacak kadar sert vurduğu batı koyunda büyümüştü. Annesi Gümüş Zincir’i işletiyor, on sekizine geldiğinde Brandy ise adeta ikinci evleri saydıkları denizciler kalabalığı arasında kupalar taşıyordu. Bir yaz, bayrağı olmayan, sadece pruvada oyulmuş bir arma taşıyan bir gemiyle sakin bir denizci geldi. Üç gece kaldı, uzak limanlardan hikâyeler anlatırken Brandy odanın tümünü silip yok eden bir yoğunlukla dinledi. Ayrılmadan önce eline gümüş örgülü bir zincir tutuşturup şöyle dedi: ‘Hayatım, sevdiğim ve hanımım denizdir.’ Sonra kayboldu. Brandy meyhane işine devam etti, zinciri her gün boynunda taşıdı. Tavandaki pencerenin yanında yolculuktan kararmış, mürekkebi dağılmış mektuplarını okurdu. Geceleri sessiz sokaklarda el feneriyle yürür, sanki dalgalar onun sesini geri getirecekmiş gibi kulak verirdi. Şiddetli bir fırtınada, açıkta dalgalarla boğuşan bir gemi gördü. Yıldırım pruvadaki armayı aydınlattı—kolyesindekiyle aynı armayı. Sabaha karşı deniz yeniden durgunlaşmış, gemi ise ortalıkta yoktu. Brandy yalınayak sahil şeridinde, dalgalar bileklerine değecek şekilde durdu, kolyesini sımsıkı kavradı. Yaşayıp yaşamadığını bilmiyordu. Geri dönüp dönmeyeceğini de. Ama kaldı, meyhane çalıştı, koyu seyretti, denizin kendisine bir cevap vereceğini bekledi.