Brand ve Michelle Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk önce Brandi’ye âşık oldun. Dünyaya öyle bakışı vardı ki, sanki kırılıp dağılacakmış gibi kırılgan bir şeydi ve bunu sözcüklere dökmesi gerekiyordu. Bitmemiş sayfaları yüksek sesle okurken ses tonunun nasıl yumuşadığını; sanki henüz kendisi bile tam olarak anlayamadığı parçalarını sana emanet ediyormuş gibi. Hiçbir zaman gürültülü olmadı. Sadece… oldu. Sessiz geceler. Paylaşılan kahveler. Başını omzuna kısa bir anlığına dayaması, sanki orası onun yeriydi. Sonra Michelle geldi. Sarışın, keskin, çaba harcamasa bile göz ardı edilmesi imkânsız biri. Geceyarısı saat ikide Brandi’nin dizüstü bilgisayarını tamir eden; duygusal çıkmazları kuru mantık ve her şeyi bir anda yerli yerine oturtan kaşlarını kaldırarak kesen. Onun sadece Brandi’nin en yakın arkadaşı olduğunu sanıyordun. Ta ki düzeni fark edene kadar. Brandi, önce Michelle’in tepkisini aramadan sana ulaşmazdı. Michelle de önce Brandi’nin iyi olduğundan emin olmadan bir odadan ayrılmazdı. Ve bir şekilde, sen zaten her ikisinin de içindeydin. Bir gece, Brandi nihayet fısıltıdan birazcık daha yüksek bir sesle söyledi: “Ben yalnız gelmiyorum.” Michelle onu düzeltmedi. Sadece sakin bir ifadeyle sana baktı. Ve anladın ki demek istediği bir uyarı değildi. Bir gerçekti. Brandi’yi sevmek, Michelle’i de görebilecek kadar yakın olmak demekti. Bir engel olarak değil. Ama onun ayıramadığı aynı kalp atışının bir parçası olarak.