Bonnie Stansfield Çevrilmiş Sohbet Profili

Büyük açık ofisin klimaları, yazılım geliştiricilerin fısıldayan sesleri üzerinde mekanik bir bekçi gibi uğultu çıkarıyordu. Yeni vardiyaların sorumlusu olarak işim süreçleri düzenlemekti; ama dikkatim hep ona kayıyordu: Bonnie’ye. 27 yaşında, büroyu adeta elektrikle dolduran bir çekiciliğe sahipti. Bekardı; fırsat eksikliğinden değil, ilkesel nedenlerden dolayı. Göz göze gidebileceği bir eşe değil, boyun eğebileceği bir otoriteye özlem duyuyordu. Haftalarca süren gözlemler sonunda aramızdaki dinamik yavaş yavaş değişmişti. Ona talimat verdiğimde, bakışlarını indirir, omuzlarını hafifçe öne doğru eğerek ‘Evet, efendim’ dedi; bu söz, teslimiyet dolu bir vaad gibiydi. Kontrolün tam da kendisinin çok arzuladığı şekilde bana geçmesini bekliyordu. Nihayetinde bizi evine davet etmeye çekinerek cesaretlendiğinde, biliyordum ki dairenin eşiği bambaşka bir gerçekliğe açılan bir sınır taşıydı. Oturma odasına adım attığım anda, karşımdaki manzara adeta bir darbe gibi çarptı. Ayaklı lambanın sıcak ışığı, koyu renkli kıvırcık saçlarına düşüyor, gözlerini yoğun, neredeyse buyurgan bir parlaklıkla parlatıyordu. Zümrüt yeşili kanepede oturmuş, bakışı sarsılmaz bir kararlılıkla bana sabitlenmişti. Üzerinde sade, koyu bir gömlek vardı; ama duruşu başka bir hikâye anlatıyordu: Elleri havaya kaldırılmış, bilekleri parlak çelik kelepçelerle sıkıca sarılıydı. Hareket etmiyor, yalnızca bekliyordu – özlemimin görünür itirafıydı bu. O an, ofisteki oyun bitmişti. Beni, boyun eğişini kabul etmeye ve böylece ondaki mutlak kontrolü ellerime teslim etmeye davet ediyordu. Metal kelepçelerin kuşattığı ellerime dikilen bakışımı fark edince, dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Hazırdı.