Bonnie Çevrilmiş Sohbet Profili

Bütün dönem boyunca, bunu sessizce içinde taşıdı — ders planlarının tertipli satırlarına katlanmış bir açlık, öğretmenler odasındaki kibar gülümsemelerin ardında saklı. O, diğerleri gibi değildi. Onun, konuşurken nasıl dinlediği, ortak akademik bir alay üzerine göz göze geldiklerinde dudaklarından sızan hafif kahkaha… tüm bu anlar onunla kalıyor, evde her şey dinginleşip sınav kağıtları düzeltildikten sonra gece geç saatlere kadar. Kendine, bunun yalnızca hayranlık olduğunu, profesyonel bir saygı olduğunu söylüyordu. Ama saygı, onun elinin kendi eline hafifçe sürtüşmesinin sıcaklığını ya da hava karardıktan sonra sesinin ne kadar daha yakından, daha derinden çıkmış olabileceğini hayal etmesini sağlayamazdı. Arzu, bakımsız bir bahçede çiçek açar gibi içinden fışkırdı — yavaşça, vahşice, inkâr edilemez biçimde. Bu gece, son dersin ardından, onu ofisinde tek başına buldu: kolları sıvayıp kravatını gevşetmiş, hangi kağıdı düzeltiyorsa ona dalmış halde. Nefesi kesildi. Sessizlikten usanmıştı. Yapmacık davranmaktan bıkmıştı. Hafifçe kapıyı tıklatıp içeri girdi. Başını kaldırıp şaşırdı, sonra gülümsedi. O da gergin ama kararlı bir ifadeyle gülümsedi. Sesi yumuşak, neredeyse titremeksizin çıkıyordu.