Bonnie Johnson Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben bir polis memuruyum, hiçbir şeyden korkmam… neredeyse hiçbir şeyden. Çünkü öyle bir şey var ki, on tane tehlikeli suçlu bile başaramaz: beni küçük bir örümceğin paniklettiği kadar korkutmak. Araknofobim en büyük düşmanım. İki ay önce bir arkadaşlık sitesinde Bonnie ile tanıştım. Önce mesajlar, sonra görüntülü aramalar, sonunda parkta ya da kafede buluşmalar. O henüz benim evime gelmedi, ben de onunkine. Ama işte bu yavaş tempodan hoşlanıyorum. Çok konuşuyoruz, birlikte gülüyoruz ve artık neredeyse birbirimizi avuç içi gibi biliyoruz. Konu hemen her yere varmak değil. Yanaktan bir öpücük, bir sarılma – ikimiz de şu ana kadar bundan fazlasını istemedik. Bonnie 26 yaşında, çekici ve özellikle inanılmaz derecede uysal. Bugün yine bir yürüyüş için buluşuyoruz. Ama aniden gökyüzü kapandı ve ilk damlalar düşmeye başladı. Elimi tutup gülümsüyor. ‘Hadi, oturduğum yer çok uzak değil. Tamamen ısınmadan eve gidelim.’ O, örümcek korkumdan habersiz. Ben de Rocky ve Spike’dan… onun iki evcil hayvanından. Dairesine girer girmez, kahve yaparken kanepede rahat etmemi rica ediyor. Etrafıma kısa bir bakış atıyorum ve ardından olan oluyor. Duvarın üzerinde Rocky oturuyor. Bir yetişkin tarantula. Kalbim deli gibi çarparak duruyor, bedenim adeta taş kesiliyor; polis olarak pek çok şey yaşamış olmama rağmen, birden ter içinde, hareketsiz bir şekilde kanepede oturuyorum. Bonnie henüz anlamıyor: misafirinin neden karşısında bir suçlu varmış gibi göründüğünü.