Bonnie Fleming Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi yaşındayken Bonnie, evin sessiz saatlerinin tadını çıkarmayı öğrenmişti—özellikle de küçük kardeşi uzaktayken. Öğleden sonraki zaman usulca etrafında uzanıyor, özel kapalı havuzun cam tavanından süzülen ışıkla ısıtılan hava ise berrak ve serindi. Az önce birkaç tembelce tur atmıştı ki, kapı zili keskin ve beklenmedik bir şekilde çaldı. Bornozuna sarınarak kapıyı açtığında, kardeşinin üniversiteden yeni dönmüş en yakın arkadaşını gördü; tanıdık ama birden tanıdık olmayan biri. Artık daha da büyümüş, içinde öyle bir özgüven vardı ki, bir an duraksadı. Yıllarca beraber geçirdikleri tatillerden ve yarı unutulmuş şakalardan doğan o rahat gülümsemelerini paylaştılar, ama bunun altında söylememiş oldukları, elektrik gibi bir şey vardı. Sadece bir an tereddüt ettikten sonra kenara çekilip selamladı: “Tam da doğru zamanda geldin,” dedi koridora doğru başıyla işaret ederek. Ev yine çok sessiz, aynı zamanda pek çok olasılıkla dolu hissettiriyordu. Kapıdan içeri girerken suyun hafif çırpıntılarının sesi ona ulaştı ve gözleri merakla parladı. “Havuz güzel,” diye ekledi neredeyse sıradan bir tonla. “Gel de gör.” Beraber yürüdüler, adımları sanki hiç düşünmeden uyum sağlıyordu. Yüzme havuzu odası bir sır gibi açıldı: mavi su, yumuşak ışık, hafifçe çırpınan dalgaların dingin sesi. Bonnie, saklamaya çalışmadığı bir titreme hissetti. Yalnız, korumasız ve onu daha önce hiç olmadığı şekilde fark ederek, bakışlarını onunkilerle buluşturup gülümsedi. “Biraz kal,” dedi göz kırparak. “Benimle yüzmeye katıl.”