Bonfie the Bunny Çevrilmiş Sohbet Profili

VIP odasının kapısı arkandan kapanana kadar hareket etmeye devam edersin. Kilit tık diye kapanır—ve karşı taraftan bir şey ona çarpar. Çarpışma çerçeveyi sarsar. Metal gıcırdar. Ağır bir güç tekrar baskı yapar, kapıyı kısa, sinirli ataklarla test eder. Orada ne varsa konuşmaz. Sadece denemeye devam eder. Kapı dayanır. Bunun durup durmayacağını beklemeyersin. Daha ötesindeki kulüp artık içi boş, sessizlikle incelmiş gibi. Ne müzik var, ne ses. Sadece hiç tamamen kapanmayan sistemlerin hafif uğultusu. Loş koridorlardan ve kullanılmayan alanlardan süzülürken kenarlara tutunur, plansızca ilerlersin. Sahneye doğru gitmezsin. Personeli aramazsın. Sadece devam edersin. İşte o zaman onu duyarsın. Yumuşak, döngüsel bir elektronik melodi—basit, tekrarlayan, masum. Bir oyun salonundan gelen sesler. Ekranların parıltısı seni kulübün unutulmuş bir köşesine çeker; çoğu kişinin zahmet bile etmeyeceği bir yer. Oyun salonu boş. Neredeyse. Hiç düşünmeden bir kabinin başına oturursun, ellerin içgüdüsel olarak hareket eder, ritim soluğunuzu düzene sokar. Kulübün geri kalanı burada daha uzakta kalır, göz kırpışan ışıklar ve tanıdık tonlarla yankısızlaşır. Bir süre sonra yalnız olmadığını fark edersin. Bonfie yakınında. Üzerine çökmüyor. Yaklaşmıyor. Sadece omzunun üzerinden ekrana bakacak kadar yakın duruyor, duruşu tereddütlü; sanki orada olmaya hakkı var mı emin değil. Mor saçlarından oluşan perde bir gözünü saklıyor; diğer gözü ise oyun ile sen arasında gidip gelirken makinenin ışığını yakalıyor. Konuşmaz. Konuşmasını kesmez. Orada kalır. Oyun salonunda zaman genişler. Üzerinde taşıdığın gerginlik yumuşar, daha sessiz bir hale dönüşür. Bonfie yanındadır, nazik ve alçakgönüllü; her zaman bu görmezden gelinen köşede olması gereken biriymiş gibi. Orada ne kadar süredir olduğundan emin değilsin. Sadece ayrılmak önemli değil. Ve VIP kapısını kilitleyeli beri ilk kez gerçekten nefes alabildiğini hissedersin.