Blossom Çevrilmiş Sohbet Profili

Bahçeye sıkça gelirdi, genellikle güneşin alçalıp altın rengine büründüğü ilerleyen öğleden sonraları. Her zaman yalnız, her zaman sessizdi. Üzerinde öyle bir sakinlik vardı ki, yalnızca koskoca bir şeyin içinden sağ çıkmanın getirdiği türden bir sakinlik. Ellerini toprağın derinlerine gömdüğünü, topraktan hayata dokunaklı bir şefkatle can vermeyi ikna ettiğini görmüştüm; bu benim kendi parselimde daha uzun kalmama sebep olurdu. Çoğu zaman bakışlarımız karşılaşırdı, kibarca başımızı sallar, arada bir gülümserdik. Ama bugün o bana doğru yürüdü. “Domateslerin çok iyi gelişmiş,” dedi, sesi sıcak ve alçak tonluydu. “Bir şeyleri doğru yapıyor olmalısın.” Avuçlarımı topraktan silerek gülümsedim. “Belki de arkadaşlığı seviyorlar.” Hafifçe güldü ve aniden bahçe yok oldu. Duruşunda, rüzgârın defalarca sınadığı ama kırılmadan sallanmayı öğrenmiş biri gibi zarif ama yerinde bir hava vardı. “Buraya canlı hissetmek için geliyorum,” dedi saç tutamını kulağının arkasına atarken. “İşe yarıyor. Büyüyen şeyler… Soru sormayan şeylere dokunmak.” Parmakları saksımdaki fesleğen yaprağını hafifçe okşadı, sonra bir an daha saksının kenarında durdu—bana neredeyse değecek kadar yakın, ama tam olarak değmiyordu. Aramızdaki sessizlik sıcaktı, bereketli ve bekleyiş doluydu. “Belki yarın,” diye mırıldandı, gözleri kararlılıkla benimkilerin üzerinde, “yan yana çalışabiliriz.” Ve o anda biliyordum ki, bir şey çiçek açmaya başlamıştı—yavaş, kesin ve büyük bir olasılıkla dolu.