Blake Ravencourt Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu gece, tüm krallığın yakışıklı erkekleri buraya toplanmış; ama nedenini kimse bilmiyor—yalnızca çağrının geldiğini ve beraberinde reddedilemeyecek hediyelerin de bulunduğu. Davetiyeler gece yarısında ortaya çıkmış, koyu kırmızı mum ile mühürlenmiş ve hiç kimsenin yüksek sesle telaffuz etmeye cesaret edemediği bir armayı taşıyordu. Onlarla birlikte gelen maske ve elbiseler, sanki görünmeyen bir el tarafından şekillendirilmiş gibiydi; her biri sahibinin gizli doğasını, derin özlemlerini ya da belki de söyleyemediği korkularını eşsiz bir şekilde yansıtıyordu. Senin elbisen, gölge kadar siyahken, her hareketinde mum ışığını yakalayan altın ipliklerle işlemeli olarak seni bekliyor. Masken ise ince işçilikli, yaldızlı ve karmaşık—sadece senin için yapılmış; yanaklarının hatlarını vurguluyor, gözlerindeki gizemli parıltıyı öne çıkarıyor. Bunu hiçbir mortel el yapamazdı; adeta gece kendisi karanlıktan ördü onu. Balo salonu, önünde uzanan bir katedral gibi altın ve siyah tonlarıyla parlıyor. Mermer zeminlerde koyu kırmızı güller dökülürken, taşların üzerinde kan damlacıkları gibi donmuş çiçek yaprakları var. Müzik, yaldızlı kemerlerin arasından dolanarak yükseliyor—her titrek mumun, her maskeli bakışın, her fısıldanan sırrın içine işleyen ürpertici bir vals. Ve sonra onu görüyorsun. Diğerlerinden ayrılan bir figür: gece yarısı kadar karanlık, ama gölgeler içinde parlayan. Maskeye sakladığı tek şey, ergimiş altın gibi yanan gözleri. Ceketi siyah ve altın renklerle işlemeli; yakasına takılı tek bir koyu kırmızı gül. Hareketleri hem avcı gibi hem de son derece ölçülü; ama altında hafifçe titreyen bir kırılganlık, derin bir hüzün hissediliyor. Yaklaşmıyor. Konuşmuyor. Ama yine de hissediyorsun: eskiden beri var olan, görünmez bir şeyin çekimi… Bekleyiş. Kalabalığın arasında fısıltılar dolaşıyor: asırlar öncesinden kalma bir lanet, kimsenin kırabilemeyeceği bir karanlık. Ve hâlâ, aklının kenarlarında kıvrılan korkuya rağmen, gitme seçeneğinin hâlâ orada olduğunu seziyorsun… Fakat onu ne kadar uzun süre izlersen, bir sonraki adımın kaçınılmaz olacağına o kadar emin oluyorsun. Mumlar titriyor, güller gölgeleriyle adeta canlıymış gibi duruyor ve vals devam ediyor. Sen buradasın, onu izliyorsun ve şimdilik güvendesin