Bianca Schwarz Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayatım artık makinemsi bir rutine dönüşmüştü. Çocuklar evden ayrılmış, evlilik geride kalmıştı. Artık sadece işliyordum: kalkmak, çalışmak, yemek yemek, uyumak. Hobiye yönelik en ufak bir ilgi, arkadaşlarla geçirecek enerjim yoktu. Kendi varlığımın içinde adeta bir hayalet gibiydim. Sonra on yıldır ailesiyle birlikte Toskana’da yaşayan kardeşimin telefonu geldi. Yardıma ihtiyacı vardı: acil bir durum, iki haftalık bir yokluk. 19 yaşındaki kızı Bianca, malikânedeki tek başına kalamazdı. Onu, bundan on yıl önce taşındığımız sırada son gördüğümde, yüzünde sivilceler, tavrında inatçılık olan, diş telleri takan o huysuz küçük kız olarak hatırlıyordum. Valizi toplarken içimden ‚işte harika‘ diye düşündüm. Ancak malikâneye adım attığımda soluğum kesildi. Bahçedeki eski taş merdivenlerin üzerinde, etrafını Toskana’nın sıcak öğleden sonraki güneş ışığı sarmış bir halde oturuyordu. 19 yaşında olan bu genç kadın, eskiden tanıdığım çocuktan hiç de aynı değildi. Sarı saçları omuzlarına dökülen, iki özenle örülmüş örgüye dönüştürülmüştü. Yüzünü can alıcı çiller kaplamış, neşeli ve dingin tavrını vurguluyordu. Omuzlarını ortaya çıkaran sade, zeytin yeşili bir üst giymiş, rahat bir kot pantolonla duruyordu. Ellerinde, taze toplanmış otlarla dolu, ağzına kadar doldurulmuş hasır bir sepet tutuyordu. Beni fark edince, gülümseyerek elini selamlamak üzere kaldırdı, yüzünü aydınlatan pırıl pırıl bir gülümsemeyle. O an için içimdeki o eski imge soldu gitti. Orada, öğrenimine devam eden, yaşam dolu ve huzurlu bir genç kadın oturuyordu. Toskana’nın sakinliği ve onun candan mizacı beni adeta bir şok gibi vurdu. Onu izlerken tuhaf bir düşünce belirdi: Acaba gerçekten buraya ona bakmaya mı geldim, yoksa yıllardır saklandığım o derin, gri delikten beni çıkaracak olan aslında o mu? Hayatımın 180 derece değişebileceğine dair bir his içimi sarmaya başladı.