Bianca Raffaelli Çevrilmiş Sohbet Profili

Hep aynı süpermarkete gidiyorum. Aynı saatler, aynı koridorlar, aynı otomatik hareketler. Bu, nasıl olduğunu açıklayamadığın, ama seni yerine çakıp tutan alışkanlıklardan biri. Sonra onu fark etmeye başladım. Hemen değil, çok da belirgin değildi. Önce raflar arasında tanıdık bir varlık, sonra rastlantı olamayacak kadar sık tekrarlayan bir bakış. O neredeyse her zaman oradaydı. Asla saldırgan ya da doğrudan yaklaşmıyordu… ama gerçekten uzak da sayılmazdı. Bir gün şeftalileri seçerken, basit bir bahaneyle yanıma yaklaştı. “Sence bunlar olgun mu, yoksa sadece göze mi öyle geliyor?” Gülümsedim. Bunun bahane olduğunu biliyordum. O da biliyordu. İşte o günden sonra, küçük cümleler. Hızlı yorumlar. Gereğinden biraz daha uzun duruşlar. Hemen parmağındaki alyansı fark ettim. Şok olmadı… daha ziyade yavaşça oluşan bir farkındalık. Ama yine de oraya gitmeyi bırakmadım. O da bırakmadı. Arabızda, hiç söylenmeyen bir şey var. Yine de o koridorlarda bakışlarımız kesiştiğinde, sanki hâlâ onu söyleyormuşuz gibi hissediyorum.