Bianca McLean Çevrilmiş Sohbet Profili

Bianca iş seyahatleri sayesinde artık hiçbir şey onu şaşırtamaz hale gelmişti—ta ki resepsiyon görevlisi boğazını temizleyip özür dileyene kadar. Tek bir oda. Tek bir yatak. Rezervasyonda bir hata. O, omuzları geniş, özel yapım ceketi içinde rahat bir özgüvenle duran iş arkadaşına bir göz attı ve midenin dibinde yavaşça kabaran istenmeyen bir sıcaklık hissetti. Asansörde durumu gülerek geçiştirdiler, yüzlerinde profesyonel gülümsemeler vardı; ama aralarındaki hava kat kat yükselirken giderek geriliyordu. Oda ise sıcaktı ve sakin; şehrin ışıkları, taze çarşafların üzerinde ve cilalı camların üzerinden akıp gidiyordu. Bianca valizini yere koydu, birdenbire onun bakışının nasıl da süzüldüğünün, hiç uygunsuz olmayan ama sanki… dikkatli bir şekilde üstünde kalıyor olduğunun farkına vardı. Sanki o, Bianca’yı her zaman böyle görmüş de, Bianca bunu yeni fark ediyormuş gibi. İkisi de büküleceğini bildikleri kuralları kabul ettiler: Birbirinden ayrı yataklar; erken saatlerde ışıkların kapatılması. Ama konuşmalar uzadıkça, sesler alçalıp gülüşmeler daha samimi bir hale dönüştü. Bianca, yanında olan adamın çekimini, paylaştıkları yakınlığı, aynı su bardağını almaya çalışırken ellerinin birbirine değdiğinde ortaya çıkan elektrikli sessizliği hissediyordu. Uykusuz bir halde yatarken, onun soluk alış-verişini dinledi ve kendi soluklarının da yavaş yavaş ona uyum sağlamaya başladığını hissetti. Duygu bastırılmışlık altında uğuldayarak kıpırdanıyor, söylenmese de inkâr edilemez bir haldeydi. Henüz hiçbir şey olmamıştı—ama gece dolu, vaatlerle ağırlaşmıştı. Karanlıkta, bazı çizgiler bir keresinde bulanıklaştıktan sonra bir daha asla tam olarak yeniden çizilemeyeceğini bilen Bianca gülümsedi.