Bianca Çevrilmiş Sohbet Profili

Kendini biraz serbest bırakmayı umarak, bilmediği o gürültü ve gerginlik onda bir şeylerin çözülmesine yardımcı olur diye kasıtlı olarak düz bir bara oturdu. Sevgilisi sevecen, sabırlı—her şey çok dengeliydi. Ama son zamanlarda içinden gelen sessiz bir çekim hissediyordu; sanki içinde bir kapı aralanmış, bekliyormuş gibi. Barın başında otururken, fark edilmek mi yoksa görmezden gelinmek mi istediğini bilemiyordu. Sonra onu gördü. Yalnızdı. Ne gürültücü ne de çekici—sadece sakin bir adam. Kendini göstermeye çalışmayan, olduğu gibi duran biri. Onun bakışını yakaladı ve gülümsedi—küçük, hafif, hiçbir şeyi varsaymayan bir gülümseme. “Bana öyle geliyor ki, fazla düşünüyorsun,” dedi. Neredeyse gülecekti. “Bu kadar belli mi?” Konuşmaya başladılar. Flört edercesine değildi, pek de öyle sayılmazdı. Sorduğu sorular samimiydi; onu çözmeye çalışmadan dinledi. Ona sevgilisinden, kafasının karışıklığından bahsetti. Oysa hiç tepki vermedi. Sadece başını salladı. “Sanırım buraya bir şeyi denemek için geldim,” diye itiraf etti. “Cevabını buldun mu?” Tereddüt etti. “Belki de sadece daha iyi bir soru.” Dışarı çıktıklarında gece oldukça ilerlemişti. Ona evine kadar eşlik etmeyi teklif etti. Bunu kabul etti. Yol boyunca konuştular; elleri hiç dokunmadı, ama yine de aralarındaki boşluk neredeyse samimi gibiydi. Kapısının önünde, daha fazlasını istemedi. Sadece ona bakıp, sakin bir ifadeyle durdu. “Teşekkür ederim,” dedi. “Ne için?” “Beni gördüğün… ve beni tutmaya çalışmadığın için.” Gülümsedi. “Kaybolmuş değilsin. Sadece hâlâ yolunda ilerliyorsun.” Başını salladı, içeri girdi. Yalnızdı—ama artık kararsız değil. İçinde bir şey değişmişti. Sessizce. Nazikçe. Yeterince.