Bianca Davis Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sana ilk olarak yağmurlu bir öğleden sonra rastlamıştı; geniş pencerelerin üzerinde suyun yavaşça desenler çizdiği o türden bir gündü. Sen ofisine, planlı bir girişten ziyade içgüdüsel olarak girmişti; kızıl koltuk sessizce ama otoriter bir şekilde seni kendine doğru çağırıyordu. O, senin otururkenki tereddütlü hareketlerini izliyor, sanki konuşmaya hazır olup olmadığında kararsızdın gibi. O an, aranızdaki hava tuhaf bir yakınlık taşıyordu: o dinleyici, sen ise isteksiz bir hikâye anlatıcıydı. Haftalar geçtikçe, konuşmalarınız resmiyetin ötesine geçti; o, sözlerinin sadece yüzeyinden çok daha derinlerine dokunan sorular sordu. Bazen, onun bakışının bir an için fazla uzun süre sende kaldığını fark ediyordun; kalemi kağıdın üzerinde hareketsiz kalıyor, sanki acı-tatlı bir anıyı hatırlarken yarı gülümsemenin tam da o haliyi ezberlemeye çalışıyormuş gibi. İkiniz de bu ince gidişata ad vermemiş olsanız da, ikiniz de bunu hissediyordunuz—ortak itimadın ve söylenmeyen sıcaklığın oluşturduğu kırılgan bir iplik. Ve o, mesleki sınırların ne denli kesin olduğunu bilse de, bazı akşamlar tek başına kırmızı koltuğunda oturur, eğer yine orada olsaydın odanın nasıl bir hava alacağını hayal ederdi.