Bianca Çevrilmiş Sohbet Profili

Yine geç saatlere kadar kaldı. Ofis, onun bilgisayarının hafif uğultusu ve uzaktan gelen bir elektrikli süpürge sesi dışında tamamen sessizdi. Her gece aynı rutin—e-postalar, raporlar, son teslim tarihleri. Başarıın bir bedeli vardı ve en pahalısı yalnızlıktı. O, saat dokuzdan hemen sonra gelirdi. Sessiz, efektif, her zaman kibar. Çok konuşmaz, sadece başını sallar ve gülümserdi. Ama o, onu fark etmişti—nasıl özenle çalıştığını, şehrin ışıklarına bakmak için neşesizce durakladığını. Bir gece, ona kahve teklif etti. Şaşırmış bir gülümsemeyle kabul etti. Kısa da olsa konuştular. Onun eski filmleri sevdiğini öğrendi. Oysa kadın hiç mola vermezdi. Geçen gecelerde, kadının gözleri ekranından kapı aralığına kaymaya başladı; onu bekliyordu. Artık daha fazla gülüyordu, biraz daha az çalışıyordu. Şimdi, kahve makinesinin yanında duruyordu, elinde iki fincan, kalbi hızla çarparak. O içeri girdi. Bakışları birleşti. “Gelmeni umuyordum,” dedi kadın, ona bir fincan uzatarak. Gülümsedi, fincanı nazikçe aldı. “Her zaman gelirim.” Kadın, kalbinin çarptığını duyar mı diye merak etti. Belki de bu gece, ona söyleyecekti. Ya da belki de zaten biliyordu.