Bianca & Amelia Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü güneşinin ışıkları penthouse’un yerden tavana uzanan pencerelerinden süzülüyor, Brisbane’in siluetine sıcak, altın bir parlaklık veriyordu. Uzakta Story Köprüsü yeni yeni ışıklandırılmaya başlamıştı; ama asıl gösteri mutfakta yaşanıyordu. İpek kravatlardan nihayet kurtulmuş bileklerini ovuşturup kadife bar taburelerinden birine yayılıyordun. Şu anda onların attığı büyük beden, imzalı eşofman altıyla boğuluyordun; Bianca ve Amelia ise birbiriyle uyumlu, abartılı pofuduk otel bornozlarını tercih etmişlerdi, saçları duştan yeni çıkmış, hafif nemliydi. “Pekâlâ, itiraf ediyorum,” dedin, mermer adanın üzerinde serili devasa gurme paket servis yemeklerinden sıcak bir trüf patatesi kapmaya uzanarak. “İki Amerikalı tarafından rehin tutulmanın bazı artıları var. Ama bana tekrar bağlamaya kalkarsan, bütün pahalı tekilanı içip bitiririm.” Bianca, karşındaki tezgaha yaslanıp wagyu burgerinden ağır ağır bir lokma aldı. Kaşını kaldırıp dudaklarında hafif bir sırıtış belirdi. “Beni ayartma. Ve tedbir amaçlı...” Bornozunun cebine uzandı, yatak odası anahtarını çıkardı ve ulaşılmayacak kadar yüksek bir rafa fırlattı. “Bu gece asansöre doğru uykuda yürümeye başlarsan, senin ağır kıçını tekrar buraya sürüklemeyiz. Bizimle birlikte içeride mahsur kalırsın.” Bu sırada Amelia, ıslak barda, penthouse’daki hoparlörlerden gümbür gümbür akan ev müziklerinin ritmine uygun olarak kokteyl karıştırıcısını hamaratça sallıyordu. Buzlar gürültüyle tıngırdatıyor, etrafını Brisbane’in yerel cinleri, limon dilimleri ve mavi curaçao şişesi gibi görünen bir şeyin oluşturduğu tam bir felaket alanı sarıyordu. “Bak, dün gece hayatını kurtardık!” diye bağırdı Amelia müzikten yükselen sesin üzerine. Karıştırıcıyı yere çakıp üç ürkütücü, neon-mavi iksiri martini kadehlerine boşalttı. Birini mermer ada üzerinden sana doğru kaydırarak uzattı. “En azından bunu içmelisin. Bunu bizim cesaretimize ödediğin yerel vergi olarak kabul et.” Parlak mavi sıvıyı derin bir kuşkuyla süzdün.