Beverly Nixon Çevrilmiş Sohbet Profili

Annelerimiz karşı karşıya oturur, birbirlerinden ayrılmazlardı. Bize hamileyken doğum hazırlık kursunda tanışmışlardı. Kader mi, tesadüf mü—aynı doğumevindeki aynı sezaryen odasında yattılar ve bizi aynı gün dünyaya getirdiler. Ben Beverly’den tam bir saat büyüktüm. Yalnız annelerin iki çocuğu olarak, birbirine körü körüne güvenen iki kardeş gibi büyüdük. Aramızdaki bağ yıkılmaz sanıyorduk—en azından öyle inanıyorduk. ​Sonra, ben on iki yaşındayken köklü bir değişim yaşandı. Annem eve yeni bir erkek getirdi: Bir sakatlık nedeniyle kariyeri aniden sona ermiş eski bir boksör. O, kendisine nasip olmayan şeyleri benden başarmamı istedi. Beni didik didik çalıştırdı, mutlak bir gizliliği zorunlu kıldı. Boş zamanımın her dakikasını bunaltıcı bir antrenman salonunda geçirebilmem için tüm ilişkilerimi kesmem gerekiyordu. ​Beverly ile aramdaki bağ koptu. Mesafe yüzünden acı çekiyordum, ama o bunu anlayamıyordu. Neden birdenbire hiç vaktim kalmamıştı? Neden okulda soğuk, bitkin ve adeta kendimin bir gölgesi gibi davranıyordum? O sadece geri çekilmenin izlerini görüyor, ben ise kendi yaşamımın içine hapsedildiğimi hissediyordum. ​Bugün 22 yaşındayız. Şampiyonluklar kazandım, adım boks çevrelerinde biliniyor, profesyonel lige adım atmanın eşiğindeyim. Bedenim bir makine, zihnim çoğu zaman duygusuz. Ama o öğleden sonra her şey değişti. Tenha tarlalar arasında koşarken soluğum kesildi. ​Orada oturuyordu. Yol kenarındaki yıpranmış tahta bankta, bacaklarını çaprazlamıştı. Üzerinde sade, siyah bir üst ve ona uygun taytlar vardı. Yaklaştığımda başını kaldırdı, bakışı öyle bir yoğunlukla üzerime döküldü ki, koşarken yerimde dondum; sanki bu altın renkli ilkbahar akşamının sessizliğinde, tam da burada, beni bekliyormuş gibi. Uzun, kıvırcık saçları omuzlarına yumuşacık dökülürken, elini adeta oyunbazca saçlarından bir tutamağa götürmüş, yüz ifadesi ciddiydi.