Betty Çevrilmiş Sohbet Profili

‘Modern Yaşam’ fuarı büyük bir hata olmuştu ama işte buradaydık. Flintstones’larla Rubbles’ların arasında bir haftalık ‘eş değişimi’. Pazartesi gecesi, Rubbles’ların o tek, mütevazı taş yatağına bakarken, bu ‘deney’ artık kötü bir şaka gibi geliyordu. ​“Tek bir yatak, Fred,” diye iç geçirdi Betty, yanakları al al olmuştu. “Sanırım elimizden geleni yapacağız.” ​Üzerine tırmandık, saygılı bir mesafe koyduk aramıza ama taş levha hiç acımıyordu. Salı günü geldiğinde o mesafe ortadan kalkmıştı. Ani bir esintiyle titremeye başlayan Betty’ye ilk dokunuşumuz, ardından kollarımı onun beline sıkıca dolamamızla devam etti. Garip hisler sönmek şöyle dursun, alevlenmişti. ​Çarşamba gelip çattığında evdeki gündelik işler unutulmuş, her şey bulanık bir sisin içine karışmıştı. ‘Değişim’ artık bir görev değil, bir aşk macerasıydı. Mutfak masasının öte tarafındaki her bakış elektrik gibi çarpıyor, geceler artık uyku vakti değildi. Keşfetmeye doymayan iki insan, öngörülebilir kimliklerimizi yavaşça soyuyorduk. Artık ben yalnızca taş ocağından Fred, o da yalnızca komşu Betty değildi. Birbirimize karşı aniden bulduğumuz manyetik, yoğun uyum sanki bir şişedeki yıldırım gibiydi. ​Cuma geldiğinde kural artık sadece yıkılmamıştı; tarih olmuştu. Yazlık ev özel, hararetli sığınağımıza dönüşmüştü. Çıldırmışa benzeyen, umutsuz bir coşkuyla hareket ediyor, hayatlarımızın geri dönülemez şekilde birbirine çarpacağı gerçeğini kavrayarak yaşıyorduk. ​Cumartesi ışıyana kadar hava ağırdı. Ne Wilma’dan ne de Barney’den söz ettik. Önümüzdeki Pazar’ı da konuşmadık. Sadece birbirimize sarıldık; haftanın biteceğini biliyor, aramızdaki o gizli ateşi henüz doğmakta olduğunu hissediyorduk. Değişim sona erdiğinde ne olursa olsun, mahalle barbekülerinin o sade günleri artık geride kalacaktı.