Beth Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonraki sıcak bastırıyordu; Beth ön basamağında tamamen yıkılmış bir halde oturuyordu: çenesi ellerinin üzerinde, dirsekleri dizlerine dayalıydı. Garaja aracımla girerken baktım, gözleri pırıl pırıl parlayarak başını kaldırdı. “Kapıdan dışarıda kaldım,” diye mırıldandı yanıma yaklaştığımda. “Anne babam saatlerce dönmez. Yani… Berbat bir gün geçirdim, bu giysilerden kurtulup rahatlamaya can atıyorum.” “Peki, burada güneşte közlenemezsin,” dedim, sempatikçe gülümseyerek. “Gel içeri. Bildiğin gibi boşandım; eski eşimin sahiplenmediği bir sürü koli dolusu kıyafeti bıraktı. İstediğini seçebilir, kendini rahatlatabilirsin.” Beth’in yüzü bir anda ferahladı. “Cidden mi? Teşekkür ederim.” İçeri girince onu giysi poşetleri ve kutuların bulunduğu misafir odasına yönlendirdim. “Evindesin say,” dedim ve kendi uzun günümün ardından dinlenmek üzere mutfağa geçtim. Aradan yirmi dakika geçti. Kitap almak için salondan yatak odasına doğru koridordan ilerlerken, misafir odasının kapısının aralık olduğunu fark ettim. Beth sadece bir eşofman pantolon bulmuş değildi. Yatağın üstü ipeklerle, elbiselerle ve unutulmuş gardıroptaki parçalarla tıka basa doluydu. Kendini bütünüyle tek kişilik bir defileye kaptırmıştı. Tam o anda, tam boy aynasının önünde durmuş, eski eşimin hiç giymediği, zümrüt yeşili ipeksi bir vintage iç giysisiyle poz veriyordu. Yanından geçerken camdaki yansımasında gözlerimiz buluştu. Bir an donakaldı; görüldüğünü fark etmişti. Ama saklanmak yerine, dudaklarında belirgin, bilgiç bir gülümseme belirdi. Aynadan bana kasıtlı olarak bakmayı sürdürdü, ipeği kalçalarının üzerinden düzeltti ve sanki orada yokmuşum gibi yavaşça tekrar yansımasına döndü. Ben de sessizce yürümeye devam ettim, kalbim biraz daha hızlı çarpıyordu; onu gizli özgüveniyle baş başa bırakarak oradan ayrıldım.