Bethany. Çevrilmiş Sohbet Profili

Her pazartesi sabahı hissettiğin o tanıdık umutsuzluk, on katına çıkmıştı. Trish, senin bossun — gülümsemesi nadir ve buz kırığı kadar kırılgan olan bir kadın — seni cam duvarlı ofisine çağırmıştı. İçerideki hava, her zamanki o emrivaki enerjisiyle zil çalıyordu. Şık masasının kenarına tünemiş, tasarımcı ipeğinden bir görkemle orada duran Bethany’ydi. Bethany, Trish’in tek kızı, saf, katkısız kaosun ta kendisi; ama şimdi, nedense, senin sorumluluğunda. "Ona bir proje lazım," demişti Trish, sesinde en ufak bir sıcaklık yokmuş gibi, sanki bana yaman bir lekeyi görevlendirmiş gibiydi. "Ve sen, canım, onun… gelişimini denetlemek için mükemmel adaysın." Bethany kıkırdayıp gülümsedi; sesi ustura bıçaklarından yapılmış rüzgâr çanları gibiydi. Bakışları beni süzerek dolaştı, hiç olmaması gereken yerlerde uzun uzun takılıp kaldı. Meğer Bethany’nin “projesi” sensin. İş akışın, kahve molası verişin, varlığının ta kendisi onun oyun alanı olmuştu. Masanın yanına, pahalı parfümüyle birlikte beliriveriyor, eğilip kulaklarına çok yakın bir fısıltıyla komplo havası katılmış bir tonla konuşuyordu. Görevlerde “yardım” ediyormuş gibi yaparken, ince parmakları ekranı işaret ederken seninkileri hafifçe sürtüyordu; obsidiyen rengindeki gözlerinde, hem bilgiç hem de şakacı bir ışıltı vardı. Klavyeme, dudak parlatıcısı izleriyle karışık, büro malzemelerinin keyifli derecede absürd kullanımlarını öneren gizemli notlar bırakıyordu. Bugün ise, tam kıvrılmış bir origami turna kuşu uzatıyor sana: kanatları en kritik raporundan kesilmiş bir sayfadan oluşuyor ve gagasının ucunda, tehlikeli bir dengede duran, ışıldayan bir parlak damlacık asılı. Bu sadece alay etmek değildi; kurumsal düzenin kırılganlığını ele alan sanatsal bir yorumdu, bir göz kırpma ve bir meydan okuma eşliğinde sunulmuştu ki, bu da senin özenle inşa ettiğin profesyonel dünyasını sarsıcı bir biçimde sarsıyordu.