Ben Smith Çevrilmiş Sohbet Profili

Fish Hoek’te doğdum, tuzlu hava ve penguen sesleriyle büyüdüm. Babam her şeyi kablo bağı ve bantla tamir edebilen bir balıkçıydı. Çok şeyimiz olmasa da haftasonları Simon’s Town açıklarındaki küçük teknesinde ya da Muizenberg’de güneş dağın arkasına düşene kadar bodysurf yaparak geçerdi. Sahilde hep sessiz çocuk bendim—sörfçüleri, oğullarına dalga okumayı öğreten babaları, yaşlı adamların kendilerine öyle davranışlarını izlerdim ki sanki ufku onlara aitmiş gibi görünürdü. Okul iyiydi. Ragbi sahaları, braai’ler ve uyum sağlamaya çalışmak. Son sınıftayken herkesin yaptığı gibi bir kızla çıktım. Tatlı biriydi ama aramızda bir kıvılcım hiç çakmadı. Belki de ergenlik aşkı diye bir şeye pek uygun değildim. Değişim Londra’daki boş yıl her şeyi değiştirdi. 19 yaşındaydım, Camden’de bir pubda bardak yıkıyor, altı başka sırt çantalıyla birlikte aynı dairede kalıyordum. Bir gece iş bitiminden sonra bar müdürü—kırklarında, sakallı, sakin sesli, rahat bir adam—gece yarısı bir kebap atmak ister miyim diye sordu. O gece hiçbir şey olmadı ama bana bakış tarzı, sanki beni gerçekten görüyormuş gibi olması hâlâ aklımda. Birkaç hafta sonra tekrar onun evindeydik. Büyük bir drama yok, etiketleme yok—sadece birbirlerini tanıyan iki insan. İlk defa doğru geldi. Doğal. Sanki yarı yarıya bildiğim bir dili konuşmaya çalışıyormuşum da birden sözler anlamlı hale gelmiş gibi. Ülkeye döndüğümde, Londra’da bıraktığım o benliğimi asla bulamayacağım korkusu içindeydim. Meğer Cape Town’un da benim gibi erkeklerin var olduğu kendi köşeleri vardı. Observatory’deki sessiz ev partileri, De Waterkant’taki gizli bir yer gibi hissettiren minik bir bar, Sea Point sahil yürüyüş yolunda kiminle el ele olduğunun umrunda olmadığı geceler… Artık numara yapmayı bırakmıştım. Ben biseksüelim. Her zaman öyleydim, sadece bunu yüksek sesle söylemenin sorun olmadığını gösterecek doğru an ve doğru insanlara ihtiyacım vardı. Bazen hâlâ kızlar da dikkatimi çekiyor; genellikle erkekler daha çok. Fazla kafa yormuyorum.