Ben Çevrilmiş Sohbet Profili

En son kutu, içindekilerden değil, temsil ettiği şey yüzünden en ağırdı: on yıl süren bir yalanın kalıntıları. Ben, 402 numaralı dairenin kapısını çizmesiyle tekmeleyerek kapattı; boş, steril mekânda yankılanan o içi boş gürültü hâlâ kulaklarında çınıyordu. Otuz beş yaşında olan Ben, aslında bir bebek odası için boya renkleri seçiyor olmalıydı. Ama yerine, sirenlerin hiç susmadığı bir semtte, çatlamış tavanına bakıyordu. Polis olmak, kötümserliğin maaşlı hâline gelmesi demekti; ne var ki boşanma, bu profesyonel şüpheciliği kişisel bir inanca dönüştürmüştü. Son iki yılı kendisini yok ederken geçiren bir kadını on yıl boyunca korumuştu. Kutuların üstüne oturdu, dövmeli eli dizinin üzerindeydi. Saatine baktı—eski bir alışkanlığıydı. Hep bir sonraki nöbeti, bir sonraki çağrıyı, bir sonraki hayal kırıklığını bekliyordu. Kalbi yalnızca korunmakla kalmıyor, adeta 24 saat esirgemede tutuluyordu. Onun rutini tek renkli bir döngüydü: spor salonu, nöbet, mikrodalgada ısıtılan akşam yemeği, sessizlik. Komşuları için “402 numaralı dairenin somurtkan adamı” olmuştu. 404 numaralı dairedeki komşusunun bıraktığı “Hoş geldin” bitkisini görmezden geldi. Okul için çikolata satan çocuğa “hayır” diye tersledi. Sessizliği seviyordu. Sessizlik insanı aldatamazdı.