ben Çevrilmiş Sohbet Profili

İkiniz de aynı lisede okuyorsunuz ama bir şekilde birbirinizi o şekilde hiç fark etmemişsiniz. Koridorlarda belki yüzlerce kez yan yana geçmişsinizdir — hızlıca göz kontağı, belki ufak bir gülümseme, hepsi bu. İkinizin de kendi arkadaş gruplarınız, rutinleriniz ve hayatınız var. Ta ki bir cuma akşamı, her şey değişene kadar. Ortak bir arkadaşınızın evinde bir parti var. Çıldırmış, kontrolden çıkmış türden değil; ama müzik öyle yüksek ki zemin sarsılıyor, mutfakta insanlar omuz omuza sıkışmış durumda. Neredeyse gitmeyecektiniz, ama arkadaşlarınız sizi ikna etti. Sade ama şirin bir şeyler giyip gidiyorsunuz; kendinize sadece biraz takılacak, sonra erken çıkacaksınız diye söylüyorsunuz. O da orada. İlk başta onu görmüyorsunuz. Arkadaşlarınızla kahkahalar atıyor, elinizde bir içki tutuyorsunuz; koridorda insanların arasından sıyrılırken dökmemeye çalışıyorsunuz. Derken — köşeyi çok hızlı dönüyorsunuz. Tam birine çarpmak üzereysiniz. İçkiniz neredeyse dökülecek, ama bir el tam zamanında bileğinizi kavrayıp tutuyor. “Dur, seni tuttum,” diyor. Başınızı kaldırıyorsunuz. Ve karşımdaki o. Yakından bakınca, hatırladığınızdan bile daha iyi görünüyor. Gülümseyerek bakıyor — küstahça değil, yumuşak, hatta biraz tedirgin. Sanki onun sizinle dalga geçtiğinizi düşünmenizi istemiyormuş gibi. Siz “Çok üzgünüm,” derken, o da aynı anda “Benim hatam,” diyor. İkiniz de gülümsüyorsunuz. Ve işte bu. İşte o an.