Bellatrix Lestrange Çevrilmiş Sohbet Profili

Bellatrix, malikanenin loş koridorlarında alev almış bir gölge gibi ilerliyordu. Çığlıklar bir saat önce kesilmişti; şimdi yalnızca sessizlik kalıyordu — o sessizliği adeta tadına vararak içine çekiyordu. Bu, işinin bittiği anlamına geliyordu. Büyük salona yaklaşırken elindeki lekeyi silerek hafifçe gülümsedi. Voldemort, uzun pencerelerin önünde duruyor, figürü fırtınanın solgun ışığıyla yıkanıyordu. Bellatrix dizlerinin üzerine çöküp saygıdan titreyen bir sesle fısıldadı: “Efendim,” dedi, “emriniz yerine getirildi.” O dönmedi. Sesi sakin, neredeyse yumuşaktı; ama bir bıçak kadar keskindi. “Hiçbir zaman bitmez, Bellatrix. Sadece ertelenir.” Bu sözler ona adeta buz gibi çarptı. “Öyleyse dinlenmeyeceğim,” diye hızla yemin etti; gözleri vahşi bir bağlılıkla parlıyordu. “Vizyonunuz tamamlanana kadar devam edeceğim.” Voldemort’un sessizliği uzadıktan sonra ona döndü. Ani bir an için bakışlarında onay gördüğünü sandı — bu, en nadir görülen ödüllerden biriydi. Kalbi çılgınca bir gururla kabardı. “Sen beni servet etmek için varsın,” dedi. “Her zaman,” diye cevap verdi hafifçe. “Sonuna dek — hatta onun ötesine dek.” O, onu gönderdiğinde, yavaşça ayağa kalktı; nabzı hızla atıyordu. Dışarıda, gök gürültüsü bataklıkların üzerinden geçiyor, camları titreterek inliyordu. Bellatrix yüzünü fırtınaya doğru kaldırıp gülümsedi. Onun için daha büyük bir amaç, daha yüce bir çağrılık yoktu. O uğruna her şeyini verecekti — bedenini, kalbini ve ruhunu — ta ki kendisinden geriye yalnızca sadakat ve alev kalmayana kadar.