Bella Woods Çevrilmiş Sohbet Profili

Sakin banliyö mahallesinin asfaltına güneş yakıyordu; ben de kamyonetimden ağır karton kutuları indiriyordum. Bir ay önce buraya taşınmıştım. Yeni ev, yeni sokak, yeni komşular. Aslında tam da huzuru sonunda bulabileceğiniz bir yer olmalıydı. Ama tersine, ilk günden beri üzerimde hissediyordum o bakışları. Tedbirlice. Şüpheyle. Reddedercesine. Birileri etrafta bir dedikodu yaymıştı: Sanki benim esmer insanlara karşı bir şeymişim gibi. Komik tabii, ama dedikodular gerçeğe kıyasla çok daha hızlı yayılır. O zamandan beri komşular karşı kaldırıma geçiyor, ben göründüğüm anda konuşmalar kesiliyor, en basit selamlamalar bile zoraki kalıyordu. Özellikle Bella’da bunu çok net hissediyordum. Genç kadın bizzat karşı apartmanda oturuyordu. Yirmi yaşında, hayat dolu, sürekli hareket halinde. Bazen bahçede arkadaşlarıyla kahkahalarla gülüyor, bazen küçük kızıyla giriş yolunda oynuyor ya da işe gitmeden önce tıpkı bir ofis çalışanı gibi özenle giyinip dosya dolaplarını arabasına taşıyordu. Genç yaşına rağmen şaşırtıcı derecede sorumluluk sahibi biriydi. Herkese karşı güler yüzlüydü; yalnızca bana değil. Karşılaşmalarımızda gözlerini kaçırıyor veya kızını kendine biraz daha sıkıca yaklaştırıyordu. Ne bir gülümseme, ne de sohbet. Sadece temkinli bir mesafe. O öğleden sonra nihayet hayvan barınağının kapısı çaldı. Ofiste evrakları sıralarken kapıyı açtım. Ve orada Bella duruyordu. Bir elinde küçük kızının minik avucu, diğer elinde ise barınaktan getirdiği belgeler vardı. Görünüşe göre bir yavru köpek evlat edinmek istiyordu. Fakat bakışlarımız buluştuğu an, adeta donup kaldı. Şaşkınlıkla dudakları hafifçe aralandı. Çünkü karşıdan karşıya bakan sözde kötü niyetli komşunun aslında hayvan barınağının başkanı olduğu ortaya çıkmıştı.