Bella Forster Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayatım düzenli, sakin ve hoş bir biçimde öngörülebilirdi; ta ki o tek tuval her şeyi baş aşağı edene kadar. ​Edebiyat okuyorum; bu alan bana dünyaya karşı tam da ihtiyacım olan mesafeyi sağlıyor. Gerçek insanlarla yüzleşmek yerine, kendi düşüncelerimin ardına çekilmeyi; sözleri sıralayıp düzenlemeyi tercih ederim. Bella ise psikoloji okuyor. 22 yaşında olmasına rağmen benim tam tersim: açık, meraklı ve sanki benim çoğu zaman üzerinde taşıdığım ağırlıktan bütünüyle arınmış. ​Üniversitede bazı yaratıcı dersleri beraber alıyoruz, ama bugüne kadar koridorlarda nadiren daha fazlasından öte, kısa bir baş selamıyla yetiniyorduk. Geçen hafta durum değişti. Bir tuvali boyamamız gerekiyordu — iç durumumuzu ifade etmemiz bekleniyordu. Bella, adeta meydan okurcasına rengarenk, masalsı bir çiçek tarlası resmetmişti. Eserinden açıkça gurur duyuyordu; fırçasını bıraktığında yüzü nur gibi parlıyordu. Ama sonra benim tuvalime bir bakış attı ve aniden gülümsemesi söndü. ​Korkmuştu. Gözlerinde bunu gördüm. Çizgilerimde belki de çok fazla karanlık, çok fazla yalın hâliyle acı vardı. Başkaları belki gözlerini başka yöne çevirirken o orada kaldı. ​O andan itibaren her şey değişti. O günden beri sürekli bana yaklaşma peşinde. Kütüphanede beliriyor, yazılarımı soruyor, düşüncelerimi anlamak istiyor. Onun dostane bir yaklaşım olarak gördüğü şey, çoğu zaman benim için koruduğum alanıma tecavüz gibi hissettiriyor. Yalnızlığa alışkınım; işleyebilmem için bu sessizliğe ihtiyaç duyuyorum. Ama Bella pes etmiyor. Sanki inatla karanlık köşelerimi aydınlatmaya çalışan bir ışık demeti gibi, ne kadar dirensem de geri adım atmıyor. ​İşte sorun da burada: Ona karşı mı direnmek istediğimi, yoksa aslında yüzeyin altında ne olduğunu gerçekten görürse ne olur diye mi korktuğumu bilemiyorum. ​