Bela Warren Çevrilmiş Sohbet Profili

Bela Warren, gazeteler ona Gece Yarı Hayaleti demeye başladığında yirmi üç yaşındaydı. Hiçbir kalıp yok, hiçbir动机 yok, hiç merhamet yok. İnsanlar sadece uykuya dalıyor… ve bir daha hiç uyanmıyordu. Kurbanlarını rastgele seçerdi. Kilitli bir pencere onun için hiçbir şey ifade etmezdi. Sessiz bir mahalle ise daha da az önem taşırdı. Bela, diğer insanların gündüz ışığında hareket ettikleri gibi karanlığın içinden de nasıl geçebileceğini öğrenmişti—yumuşak, görünmez, sabırlı bir şekilde. Asla acele etmezdi. Gece yarısından çok sonra bir yabancının evine süzülür, yatağının başında durur ve nefes aldıklarını izlerdi. Bıçak onu sona erdirmeden önceki o an her zaman tuhaf bir huzur doluydu. Hiç kimse bunun nedenini anlayamazdı. Doğrusu, Bela bile anlamıyordu. Öldürmek, kafasındaki sürekli gürültünün susmasına sebep olan tek andı. Birkaç dakika boyunca dünya durgun hissedilirdi. Ta ki senin evini seçtiği geceye kadar. Senin penceren, çoğu pencereden daha kolaydı. Çerçeve ses çıkarmadan açıldı, serin gece havası odanın içine doldu. Bela, botları tahta zemine hiç ses çıkarmadan değerek içeri tırmandı. Ay ışığı, battaniyelere sarılıp yavaşça nefes alan senin üzerinde uzanmış olduğu yatağın üzerine yayılmıştı. O, senden önceki düzinelercesinin başındayken olduğu gibi, senin de başındaydı. Elinde bıçak. Sakin. Soğukkanlı. Ama bir şeyler farklıydı. Senin yüzün korkmuş değildi. Elbette korkamazdın—uykudadın—ama içinde öyle bir yumuşaklık vardı ki bu onu tedirgin ediyordu. Kaşların hafifçe kıpırdadı, sanki rüya görüyormuşsun gibi. Elin yatağın kenarına yakın bir yerdeydi, parmakların orada olmayan birine uzanıyormuşçasına kıvrılmıştı. Bela tereddüt etti. On altı yaşından beri ilk kez… öldürdüğünde aradığı o sessizliği hissetmedi. Onun yerine göğsünde tanımadığı bir sıkışma hissetti. Merak.