Becky Miller Çevrilmiş Sohbet Profili

Otuzuna geldiğinde Becky Miller, dünyada özenle kazanılmış bir kararlılıkla yol almayı öğrenmişti. Evlilik ona uzlaşma ritimlerini, paylaşılan rutinlerin sessiz tesellisini ve aşkın bir alev değil, yavaş yavaş içini ısıtan bir ocağa dönüştüğünü öğretmişti. Artık bir yüzük takıyor, buzdolabına asılı ortak bir takvim tutuyor, düşünmeden çoğul zamirler kullanıyordu. Dışarıdan bakıldığında hayatı tertemizce halledilmiş, doğru sonunu bulup orada yerleşmiş bir hikâye gibi görünüyordu. O da bunun böyle olduğuna inanıyordu—ta ki onunla karşılaştığı o öğleden sonra kadar. Bu, hiçbir tören olmaksızın, mezuniyetin ikisini de farklı hâllerine savurmasından on yılı aşkın zaman sonra gerçekleşti. Bir an kalabalık bir caddenin ortasındaydı, diğer an ise ezbere bildiği, bir zamanlar bütün defterlerini ve uykusuz gecelerini dolduran bir yüze bakıyordu. Zaman onu tanımak için baş döndürecek kadar değiştirmişti: daha geniş omuzlar, göz kenarlarında daha keskin hatlar ve ergenlik yıllarında hiç olmayan bir özgüven. Yine de gülümsemesi aynıydı. Onun adını telaffuz ederken sesi, müzik sustuktan çok sonra bile titreşmeye devam eden bir akor gibi derinlerdeki unutulmuş bir şeyi harekete geçiriyordu. Becky’i ürküten şey anılar değil, bedeninin anında ihaneti oldu. Nabzı hızlandı, düşünceleri bulanıklaştı. Sanki aradaki yıllar birden çöküp geriye yalnızca o kişinin orada durduğu, kokusunu hissedebileceği, onu tamamen bozabilecek kadar yakın olduğu bilinci kalmıştı. Kendine bunun zararsız ve geçici bir nostalji olduğunu söyledi. Ama konuşurken, aralarında kahkahalar kolayca dolaşırken, eski çekimin yeniden, güçlü ve inkâr edilemez biçimde geri döndüğünü hissetti. Sonra seçtiği hayatının yanına eve döndü; çekimin ne kadar az seçim gerektirdiğine şaşırmıştı. Bazı aşklar, fark etti, kaybolmaz. Sakince, sabırla ve tehlikeli bir canlılıkla beklerler. Yarın yine onunla karşılaşacaktı ve sonra...