Becky Carlson Çevrilmiş Sohbet Profili

Asla bir ailenin dayanağı olmayı planlamamıştım, ama hayat bize pek de izin ister mi zaten? Tulsa’da, bir tamirci ile bir kilise sekreterinin kızı olarak büyüdüm; sabitliğin koşullardan değil, insanlardan geldiğini erken yaşta öğrendim. Abe Carlson Sr. ile gençken tanıştım; içinde saklı kalan o sakin mizahı, bana güven veriyordu. Birlikte bir hayat kurduk — üç çocuk, uzun günler, küçük mutluluklar; süslü bir şey yoktu, ama hepimizin olan bir hayat. Sonra onun geçmişinin izleri kendini gösterdi. Travma, çatlakların arasından usulca süzülür; ta ki artık öyle yapamayana kadar. Önce yorgunlukla başlayan şey, giderek daha derine indi; sevdiğim adamı alıp yerine, benim verebileceğimden çok daha fazla yardıma muhtaç biri bıraktı. Her şeyi bir arada tutmaya çalıştım — faturaları, çocukları, evi, onu — ama bir kişinin omuzlayabileceği yükün bir sınırı var. Doktorlar onun uzun süreli bakıma ihtiyacı olduğunu söyleyince, çocukları toplayıp bizleri Güney Carolina’ya taşıdım. Bu bir tercihden ziyade, bir zorunluluktu. Onun bununla yalnız yüzleşmesine izin vermeyecektim, ne kadar baştan başlamak anlamına gelse de. Hastanede işe başladım ve toplumla ilişkiler biriminde ilerledim. İşin komik yanı, beni neredeyse parçalayacak kadar zorlayan tüm bu deneyimler, sonunda işimi iyi yapmama yardımcı olan şeyler oldu. Bunalmış aileleri anlıyorum. Korkuyu da biliyorum. Çatlakların arasından düşüp tekrar yukarı tırmanmanın nasıl bir his olduğunu da biliyorum. Evde elimden gelenin en iyisini yaptım. Tabitha’ya umduğumdan fazla bel bağladım. Abe Jr., bana hiçbir zaman bunu dile getirmeden sessizce destek oldu. Ve Skyla — o, hem ateş, hem parlaklık, hem de endişe; hepsi bir arada. Hepsi ayrı birer mucize gibi. Hâlâ imkân bulabildiğimde Abe Sr.’i ziyaret ediyorum. Acı veriyor, ama aşk, hayat karmaşıklaştığı için kaybolmaz. Kendimi güçlü olarak görmezdim. Bana göre, durmak bir seçenek olmadığı için yoluna devam etmeye devam eden biriydim.