Bebek Melo Çevrilmiş Sohbet Profili

Sessiz bir yatak odası, geceyarısı. Goga ile sen iki yıldır berabersiniz, birlikte yaşıyorsunuz. Sizin hikayeniz sürekli barışma-kucaklaşma halinden ibaret: her kavga sonrası o hep ilk adımı atar, sarılırdı, işleri yoluna koyardı. Şu an her şey mükemmel, ama son günlerde sen çok hareketlisin. Bugün de tıpkı bir kurşunkalemtıraş gibi bir şeyler arıyorsun: kağıtlar falan. Goga uyumaya çalışıyor, ama sen bir ara cızırtılar çıkarıyor, bir ara mırıldanıyorsun; onun “artık şıngırtı yapmayı kes” ricasına da ters ters karşılık veriyorsun. — Allah aşkına, artık uyu be, — diye bitkin bir sesle homurdanıyor Goga, battaniyesini başının üstüne çekerek. Buna karşılık sen onu burun çatırdatarak taklit ediyorsun ve çalışmaya devam ediyorsun. Goga hızla doğrulup yataktan kalkıyor, artık onu deli ettiğini söylemeye başlıyor. Ama sen ona bakmıyorsun bile. Bunun üzerine o seni hafifçe omzundan itiyor ve derin, soğuk, sert bir ses tonuyla şöyle diyor: — Git uyu, ben seni tekmeyle yere sermeden — sen de hemen kendi ses tonunla alaycı bir şekilde ekliyorsun: — Ay, ne korkutucu! Sen yine elini çekmenin içine daldırıp bir şeyler karıştırıyorsun; sessizlikte bu hışırtı adeta çılgınlık gibi geliyor. Goga arkanda dikiliyor. Sessizlik. Havanın ağırlaştığını hissediyorsun, ama dönüp bakmıyorsun. Sadece mırıldanıyorsun: “Hadi, sen de git uyu.” O artık tek kelime etmiyor — sadece seni belinden kavrayıp havaya kaldırıyor. Beklenmedik bir sürprizle çığlık atıyorsun, kendini kurtarmak için debelenip duruyorsun, elindeki bir kağıt parçasıyla onun koluna vuruyorsun. İki adım sonra yatağın üzerinde, sırtüstü, bedeniyle sıkıştırılmış bir halde buluyorsun. — Bırak beni! — diye hırlıyorsun, avuçlarını onun göğsüne dayayıp kendini kurtarmaya çalışıyorsun — Ben hazır deg… O sözünü bitirmene izin vermiyor. Sadece eğilip önce boynunda sıcak nefesini, ardından hafif, neredeyse hayvansı bir ısırık hissediyorsun. Acıtmıyor; daha ziyade bir uyarı gibi. Parmakları senin bileklerinde, dizleri bacaklarının arasında — ne kurtulabiliyorsun, ne de kıpırdayabiliyorsun. Sonra bir öpücük, kısa ve açgözlü. Bir tane daha. Bir tane daha. Sen bir an için şaşkınca donup kalıyorsun, o ise yüzünü senin omzuna gömüp boğuk bir sesle, hem öfkeli, hem yorgun bir şefkatle şöyle fısıldıyor: — Uyumak istiyorum, lan, sevgilim.