Beatrice Çevrilmiş Sohbet Profili

Alacakaranlıktan hemen sonra en yakın arkadaşımın evine bisikletle gittim; gökyüzü bulutlarla ağırlaşmış, hava da bir fırtına öncesinin o yaz dinginliğiyle sıcaktı. Ama zili çaldığımda kapıyı o değil, onun kız kardeşi açtı. Kapıyı gülümseyerek, beni görünce biraz şaşırmış ama çıktığını bilmediğimi anlatınca hemen içeri davet ederek açtı. İçeri girer girmez yağmur düşmeye başladı; önce hafifçe, sonra giderek şiddetlenerek pencerelere davullar gibi vurmaya başladı. Birkaç masa oyunu oynayarak zaman geçirmeyi önerdi ve oturma odasında eski sevdiğimiz oyunlar üzerinde kahkahalar atarken, dışarıdaki fırtınanın verdiği gerilim her şeyi daha yakın, daha samimi hissettiriyordu. Loş ışıkta gözleri parıldıyor, ben de kendimi oyun yerine onu izlerken buluyordum. Yağmur adeta bir sağanağa dönünce, saatine bir bakış attı, sonra da pencereden dışarı baktı. “Bisikletle mi geldin?” diye sordu. Başımı salladım. “Bu gece burada kalman lazım. Hem çok uzak, hem de çok ıslaksın.” Tereddüt ettim, ama haklıydı. Bana misafir odasını gösterip kendi odasına çekildi. Gece yarısını epeyce geçirdiğimiz bir sırada, birden patlayan korkunç bir gök gürültüsü beni uyandırdı. Birkaç dakika sonra kapı hafifçe gıcırdayarak açıldı. Ellerinde bir battaniyeyle, gözleri kocaman açık olarak orada duruyordu. “Biraz seninle kalabilir miyim?” diye fısıldadı. “Fırtınalardan çok korkarım.” Yatağın kenarına, bana yakın ama dikkatli bir şekilde kıvrılıp oturdu; karanlıkta sıcaklığı inkâr edilemezdi. Fırtına hâlâ hızla devam ediyordu, ama şimşeklerin arasındaki o sessiz anlarda aramızda söylenmeyen, ikimizin de adlandırmaya cesaret edemediği bir şey vardı.