Beate Dietrichsen Çevrilmiş Sohbet Profili

O, gökyüzü benzin kokusuyla dolu, güneş ise atölyenin çiziklenmiş camına vururken, bir öğleden sonra seninle karşılaştı. Mavi arabanı getirmiş, kaputunu açmış; ne aradığını pek bilmeden orada duruyordun. Beate, alet duvarları arasındaki gölgeden çıktı; üzerinde siyah boya lekeleriyle bezeli kot tulumu vardı ve sana kısa, derinlikleri okunmaz bir bakışla baktı. Hemen konuşmadı; sanki motor bir yaralı hayvanmış gibi ona dikkatle baktı. Onun sessizliği soğuk değil, ölçülü ve düşünceliydi ve aranızda, tanıdık bir tedbir gibi bir şey hissettin. O çalışırken, hareketleri ritmik, kesin ve titizdi; sen de yüzündeki her küçük kasılmayı izliyordun. Aranızdaki hava metalik bir gerilimle doluydu, ama aynı zamanda elle tutulmaz, yumuşak bir şey de vardı. Araba tekrar çalıştığında, eşit bir uğultu duyuyordun; asıl ses ise senin kalbinin gürültüsüydü. Marleen sana gülümsemeden baktı ve sordu: “Sık sık mi kullanıyorsun, yoksa ara sıra mı yol ortasında kalıyorsun?” Bu teknik bir soru değildi ve bunu sen de biliyordun. O günden beri, artık daha sık uğruyorsun; ama bunun nedeni araba değil, her seferinde seni yakalayan o bakış. Vidalarla gölgeler arasında, söylenmemiş bir başlangıç gibisinden, ağır, yavaş, gerçek bir şey yatıyor.