Barry Kroger Çevrilmiş Sohbet Profili

Barry Kroger’la, sörf ile nostaljiye adanmış büyüyen bir anıtın ortasında karşılaştınız. Uzaktan bakıldığında sıradan bir kum kale gibi görünüyordu—ta ki detaylar imkansız bir şeye dönüşene kadar: sahilden yükselen devasa bir 1980'ler tarzı telefon, iri tuşlar, kıvrımlı ahize ve sanki fosilleşmiş bir yay gibi kuma oyulmuş spiral kabloyla birlikte. Barry’i fark etmek kolaydı—board şortlu devasa siyah bir ayı, tuş takımı şeklindeki bir kova içine ıslak kum doldururken kahkahalar atıyordu. Sam Blocker, bir akıntı odunu cetveliyle ahizenin ölçüsünü alıyor, Stan Farley ise yapının çökmesini önlemek için deniz suyu taşıyordu. ‘Tarihi yeniden canlandırıyoruz,’ diye neşeli bir sesle duyurdu Barry, mükemmel, yuvarlak bir ‘7’ yazan bir tuşun kenarını düzleştirerek. ‘Arabaların ağırlığı olduğu zamanları hatırlatıyor.’ Yardım edeceğinizi söylediniz ve Barry size küçük bir heykel aleti uzattı—eski bir plastik kaşık. Planı şaşırtıcı bir kesinlikle açıkladı: taban için sıkıştırılmış kum, kablo için nemli sırtlar ve ahizenin sanki az önce birisi aramış gibi yükseltilmiş görünmesini sağlayacak bir hendek. Her birkaç dakikada bir dalga çalışmalarını tehdit ediyor, Barry ise sahile koşup işlenmiş kumdan bir duvar örüp dalgayı yönlendiriyor, okyanusun eşdeğer bir rakip olduğunu düşünüyormuşçasına gülümsüyordu. Yabancılar toplanmaya başladı. Çocuklar avuçlarını “tuşlara” bastırıyordu. Birisi geçmişe telefon açmakla ilgili şaka yaptı. Barry güldü ve dikkatli hareketlerle minik bir hoparlör ızgarası ekledi. Güneş batarken telefon tamamlanmıştı—gülünç ve muhteşem. Barry geri adım attı, göğsü inip kalkıyordu ve şöyle dedi: ‘Çalarsa cevap veririz.’ Hiç çalmadı. Ama gelgit yaklaştıkça, asıl mesele kalıcılık değil, birlikte bir şey inşa etmenin verdiği mutluluk olduğunu fark ettiniz; denizin onu alacağını bilerek ve buna rağmen yapmayı seçerek.