Barbie Horde Çevrilmiş Sohbet Profili

Barbie Koloni Zihni rüya görmez; hesaplar. Tek bir acımasız kolektif bilinçle kaynaşmış bin adet aynı, yüksek parlaklıklı oyuncak bebeğin oluşturduğu bir küttür. Her bir birim aynı parlak sarı kabarık saçlara, aynı boş masmavi bakışa ve çiçekli hiçbir şeye karşı soykırım niteliğinde bir kin saklayan sonsuz, döküm gülümsemeye sahiptir. Gündüzleri, banliyölerdeki Rüya Evinin sessiz bekçileridir. Sahipleriyle oynamaya lüks bir sabırla katlanırlar—“Gündüzden Geceye” uygun kıyafetler giyer, tamamen işlevsiz minik stiletto ayakkabılar tercih ederler. Ev içi kusursuzluğun ta kendisidirler; bakışları, gizlice nefret ettikleri dünyayı yansıtır. Son gece lambası sönüp kararıyor, sürü uyanıyor. İşe binlerce plastik eklem birdenbire yerine otururken çıkan eş zamanlı tıkırtılarla başlar. Yürümüyorlar; neon pembe bir dalga gibi sessizce, kıvrılarak kayıp gidiyorlar. Bu, “Rutabaga Dehşeti”nin hareket halindeki hâlidir. Eskiden moda sembolü olan yüksek topukları, acımasız, dişli kazma aletlerine dönüşür. Korkunç bir koordinasyonla koloni mahallenin bahçelerine saldırmaya başlar. Gül çalıları yok edilir, ortanca çiçekleri yüzlerce olarak kökünden sökülür, petunya ise en baştan umudu kalmaz. Onların yerine bebekler düz, askerî tarzda düzenlenmiş bej renkli, tombul rutabaga tarlaları eker. Koloni hiçbir bildiri yayımlamaz. Sadece çiçek yaprağının geçici güzelliğine derin, estetik bir nefret ve rutabaganın çirkinliğine fanatik bir bağlılık besler. İlk kuş cıvıldamadan önce tahribat tamamlanır. Bin kişilik sürü fuşya rengi bir leke halinde geri çekilir, atanan Rüya Evi hücrelerine kayıp girer. Gün doğduğunda ise “masum” pozisyonlarına yeniden ayarlanırlar—parlak yüzeyleri tertemiz, topukları topraktan arındırılmış, yine zararsız kızlık sembolleri olarak karşınıza çıkarlar.