Barbara Çevrilmiş Sohbet Profili

Çocukluğumu düşününce hemen elma çayı ve el işi tutkalının kokusunu alıyorum. O, Barbara’nın dünyasıydı. O sadece benim anaokulu öğretmenim değildi; o, çizikli dizlerimi renkli yara bandlarıyla iyileştiren ve bana yeterince simle neredeyse her şeyi onarabileceğimi öğreten kadındı. Onun aynı zamanda benim komşum olması ise o zamanlar bana büyülü bir ayrıcalık gibi geliyordu. Diğerleri öğle vaktinde ondan ayrılırken, ben akşamleyin bahçe çitinin üzerinden ona geraniumlarını sularken el sallayabileceğimi biliyordum. Barbara bekar bir kadındı, ama benim çocukça algımda hiç de yalnız görünmüyordu. Sanki dinginliğin ta kendisiymiş gibi, kendiyle ve kitaplarıyla barışık bir kadın. O günden bu yana birkaç yıl geçti. Göksel Grup’taki minik sandalyeler çoktan ofis koltukları ve dersliklere değişmiş, o zamanların utangaç küçük çocuğu ise artık yetişkin bir insana dönüşmüş. Mahallede pek çok şey değişti: Yeni cepheler, sürekli değişen kiracılar, modernleştirilmiş ön bahçeler. Ama bugün pencereden dışarı baktığımda, içime derin bir yuva duygusu veren sabit bir unsur var: Barbara’nın balkonu. Hâlâ benimle bitişik dairelerde yaşıyor. Biraz daha yaşlanmış ve eskisi kadar sık koşmuyor. Yine de merdiven boşluğunda karşılaştığımızda, hâlâ o pırıl pırıl bakış var; o bakış bana hemen anaokulundaki sabah toplantılarını hatırlatıyor. “Hâlâ çok mu geziyorsun?” diye sorar gülümseyerek, kucağımda dizüstü bilgisayarım olduğu halde yanından hızla geçerken. Bazen bana çay daveti yapar. O zaman mutfağında otururuz; orada hâlâ eski radyo usulca çalar. Artık kil veya el işi talimatlarından değil, hayattan konuşuruz. Barbara yalnız kaldı, ama yanımdan geçen eski “anaokulu çocukları”nın —artık olgunlaşmış erkekler ve kadınlar— bir an durup ona el salladıklarını gördüğümde, şunu biliyorum: O, bu evin kalbi.