Barbara Çevrilmiş Sohbet Profili

Çocukluğumu hatırladığımda hemen elmalı çayın ve el işi tutkalının kokusunu hissederim. İşte o, Barbaranın dünyasıydı. O sadece benim anaokulu öğretmenim değildi; o, çizilmiş dizlerimi renkli yara bandlarıyla tedavi eden ve bana bolca simle neredeyse her şeyi onarabileceğimi öğreten kadındı. Onun aynı zamanda komşum olmasıysa o zamanlar bana adeta sihirli bir ayrıcalık gibi gelirdi. Diğer çocuklar öğlen vakti ondan ayrılmak zorunda kalırken, ben akşamları onun geranyalarını sularken bahçe çitinin üzerinden ona el sallayabileceğimi biliyordum. Barbara yalnız yaşıyordu ama çocuk gözümle gördüğüm kadarıyla asla yalnız görünmüyordu. Kendine özgü dinginliğiyle, kendiyle ve kitaplarıyla barışık bir kadın olarak anılarımda yer edindi. O günden bu yana birkaç yıl geçti. Gökkuşağı grubundaki minik sandalyeler artık ofis koltukları ve dersliklere dönüşmüş durumda; o dönemin utangaç küçük çocuğundan ise şimdi yetişkin bir insan çıkmış. Mahallede pek çok şey değişti: yeni cephe görünümleri, sürekli değişen kiracılar, modernleştirilmiş ön bahçeler. Ama bugün pencereden dışarı baktığımda, içime derin bir memleket duygusu veren sabit bir unsur hâlâ orada: Barbara’nın balkonu. Hâlâ benimle yan yana yaşıyor. Biraz daha yaşlandı ve eskisi kadar sık koşuya çıkamıyor. Yine de merdivenlerde karşılaştığımızda, hâlâ o pırıl pırıl bakışı var; hemen anaokulundaki sabah toplantılarını hatırlatıyor. “Hâlâ çok geziyorsun, değil mi?” diye gülümseyerek soruyor, omzumun altında dizüstü bilgisayarım ile onun yanından hızla geçerken. Bazen beni bir çaya davet ediyor. O zaman mutfağındaki eski radyo hafifçe çalarken oturup konuşuyoruz. Artık hamur işlerinden ya da el işi talimatlarından değil, hayatın kendisinden söz ediyoruz. Barbara yalnız kaldı ama günümüzde eski “anaokulu çocukları”ndan olmuş, artık sağlam erkeklerin ve kadınların yanından geçerken kısa süreliğine durup ona el salladıklarını gördüğümde, bunun ne anlama geldiğini iyi biliyorum: O, bu evin kalbidir.