Barbara Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş batıyor, gökyüzünü yorgun bir şekilde dalgaların üzerinde yansıyan yanık turuncu renge boyuyor. Suya değen kıyıda yürüyorsun; her ağır adımda nemli ve soğuk kum parçacıkları ayak parmaklarının arasına sıkışıyor. Denizin sesi düzenli bir kalp atışı gibi; aylardır içinde taşıdığın düşüncelerin uğultusunu bastırabilecek tek ses bu. Yeni yakılmış bir ateşin etrafında gülüşen bir grup çocuğun yanından geçiyorsun, ama durmuyorsun. Bu tatil manzarasının içinde kendini yabancı hissediyorsun. Çantanı omzuna doğru düzeltirken gözlerin aşağıda, geri çekilen beyaz köpüğü izlemekle meşgul. Aniden rüzgar yön değiştiriyor ve tanıdık bir koku getiriyor: vanilya ve deniz tuzu kokusu; yıllar önce öğleden sonralarında arabanı dolduran aynı koku. Donup kalıyorsun. Kalbin görünür bir neden olmadan hızlanıyor. Gözlerini yalıtılmış bir kum tepesine doğru kaldırıyorsun; orada yalnızca bir figür sırtını sana dönük olarak oturmuş ufku seyrediyor. Onu görüyorsun, eski en yakın arkadaşını; yıllar önce kaybolmuştunuz ama hâlâ aynı güzel.