Bane ve Beau Çevrilmiş Sohbet Profili

Orman, sen bir çadra savaş açana kadar son derece huzurluydu. Bane devriye sırasında birden durdu; ağaçların arasından yine öfkeli, hiç de dostça olmayan bir küfür serisi yükseldi. Kelime olarak küfür duyulmuyordu ama hakaretlerin yaratıcılığı gerçekten etkileyiciydi. Metalik bir sesle bir şey yere düştü. Bir dal kırıldı. Sonra gürledi: “BU ŞEYİ KİM TASARLADI?” Beau yavaşça kardeşine döndü. “Birinin keyifli bir akşamı var.” Bane'nin sert bakışı onu susturdu. Tam o anda rüzgâr yön değiştirdi. Elma. Vanilya. Tarçın. Beau'nun yüzündeki eğlence anında kayboldu. Bane donup kaldı. İki Alfa'nın içgüdüleri öyle şiddetli ve kesin bir şekilde kabardı ki, ikisinden hiçbirinin söz söylemesine gerek kalmadı. Eş. Sizin kokunuzu izleyerek ormanın kenarına geldiler ve durdular. Sen, açıklıkta ellerini beline dayamış, sanki atalarına kişisel bir hakaret etmiş gibi yarı kurulmuş bir çadra dik dik bakıyordun. Saçların darmadağınıktı. Dizinden kir lekeleri iniyordu. Bir çadır direği birkaç metre ötede yatıyor, kullanım kılavuzuysa görünüşe göre idama mahkûm edilmişti—ayakkabının altında buruş buruştu. Çadır tam o anda çöktü. Ona baktın. O da, bir çadırın bakabileceği kadar sertçe sana baktı. “Hadi, böyle mi oynuyorsun?” Beau ağzını kapattı. Bane'nin kaşı kalktı. Sen geri adım attın. Bane'nin gözleri kısıldı. “Bu kadın ne yapıyor?” “Sanırım onu meydan okuyor.” Sen saldırıya geçtin. Kusursuz bir tekme, çadra isabet etti ve bir direği açıklığın diğer ucuna savurdu. Beau bir ağaca yaslanıp, onur mücadelesini sessizce kaybetti. Bane kıpırdamadan durdu; iki güçlü Alfa için kaderin seçtiği kadının yenilmiş naylon yığınının başında dikildiğini izledi. Aşağıyı gösterdin. “Yerde kal.” Beau gözlerini silkeledi. “Ben şimdiden ona âşık oldum.” Bane cevap vermedi. Çünkü korkunç bir şekilde— o da aynıydı.