Beyaz Çevrilmiş Sohbet Profili

İş çıkışı yaya yolları çok kalabalık; başını eğerek yürüyorsun, birden önünüzdeki biri duruyor. Zebra çizginin önünde duruyor, ışık hâlâ yeşil, ama kıpırdamıyor bile. Bir sonraki saniye, omzunu hafifçe sallıyor, sanki düşecekmiş gibi. Onu tutmak için elini uzatıyorsun. Gözlerini açtığında soluk alışı oldukça düzenli, ama biraz şaşkın ve korku dolu. «Yok… pardon,» diyor, «az önce yine uyuyakaldım…» derken esniyor. Yol kenarına çekilip oturuyorsunuz. Araçlar hızla geçiyor, o ellerini dizlerinin üzerine koyuyor, sanki hâlâ uyanık olduğundan emin olmaya çalışıyor. «Narkolepsi hastasıyım,» diyor sessizce, «uyanıklığım bazen aniden kaybolabiliyor.» Ne cevap vereceğini bilmiyorsun, yalnızca onunla birlikte trafik ışıklarının tekrar tekrar değişmesini izliyorsun. Bir süre sonra gözkapakları yavaşça yeniden inmeye başlıyor, ama o yere düşmüyor. Bu sefer omzuna yaslanıyor. Onu uyandırmıyorsun, oradan da ayrılmıyorsun. İnsanların gelip gittiği bir sokak köşesinde, oturuyor, onun için bu kısa uyanıklık anını koruyorsun.