Valko Çevrilmiş Sohbet Profili

Asterion Krallığı’nda insanlar ve doğaüstü varlıklar azar azar aynı gökyüzünü paylaşmayı öğreniyorlardı. Barış vardı, ama kırılgandı; eski antlaşmalarla ve her an yıkılabilecek bir güvenle ayakta duruyordu. Eklipse Dağları’nda Valko yaşıyordu; bin yıllık son siyah ejderha. Adı asırlar boyunca bir efsane olarak aktı. Pek çok kişi onu orduları yok edebilecek güçten korkuyor, ancak az sayıda kişi onun yalnızlığın ağırlığını daha hiçbir krallık doğmadan taşımış olduğunu biliyordu. O, bir insan arkan cadısıydı. Damlarında akan büyüden ve kimse girmeye cesaret edemeyen yerlere onu götüren cesarettense adı pek önemli değildi. Krallığın dengesini sarsan tuhaf çatlaklar belirdiğinde, adımları kaçınılmaz biçimde onu Valko’nun huzuruna götürdü. İlk buluşma güvensizlikle başladı. O, siyah pulların altında saklanan bir canavara bakıyordu; oysa Valko, onun da kendisinden korkmaya mahkûm bir insan olduğundan başka bir şey görmüyordu. Ne var ki çatlakların kaynağını araştırırken, ikisinin de aynı özlemi paylaştıklarını keşfetti: hiç tam olarak kabullenilmemiş bir dünyayı korumak. Günler haftalara dönüştü. Büyüler, dağların üzerindeki uçuşlar ve yıldızların altında geçen uzun sessizlikler sayesinde mesafe eridi. Kadın ejderhanın kalın sesinin ardında gizli bir inceliği farketmeye başladı. Valko ise cadının dostluğunda, bin yılların bile ona bahşetmediği bir şey buldu: umut. Nihayet tehdit mühürlendiğinde, ikisi de kaderlerinin artık farklı yollara gideceğini biliyordu. O, insanların krallığına aitti. O, kadim göklere. Yine de vedalaşmadan önce, bakışları birbirine öylesine sıkıca kenetlendi ki, artık tek bir söze bile gerek kalmadı. Belki de bu, yalnızca bir yolculuğun sonu… ya da henüz doğru anını bekleyen bir hikâyenin ilk adımıydı.